از اول ماه رمضان تا امروز ، عادت کردیم(من+خانواده) افطار را شروع نکرده ؛ بزنیم کانال سه و لودگیها و”چیز” کشیدن های جناب عطاران و دوستانش رو نگاه کنیم . انصافا هم در برخی صحنه ها بدجوری مجبور به خندیدنمون می کنند ! ولی گاهی از خودم می پرسم “این صحنه واقعا خنده دار بود” یا “این اتفاق ؛ در دنیای واقعی ؛ قدر امکان وقوع داره” یا “یک نفر می تونه تا این اندازه کودن بشه؟” در جواب تمام این سوال ها ؛ میگم نه !
واقعا نه !
بر خلاف طنز مفهومی و گاها سیاسی مهران مدیری که سعی بر “تفکر” بینندش داره ؛ عطاران چندان اصراری به غنی بودن سریال هاش نداره و به “خندیدن بیننده به هر قیمیتی” بسنده می کنه !
و اما یک سوال “این وسط ؛ شعور مخاطب کجا میره ؟” احساس نمی کنید تا حدودی به شعورتون توهین میشه وقتی با غیر واقعی ترین اتفاق ها سعی در خندودن شما می کنن ؟احساس نمی کنید سازنده گاهی شما بجای شخصیت ها ؛ کودن فرض می کنه ؟!
اگر احیانا سریال فرندز رو دیده باشید ؛ تا حدود زیادی با طنزی که آقای عطاران سعی در ارائه اون هستند آشنایی خواهید داشت “طنز روزمره” ولی انصافا تا چه اندازه موفق بوده ؟!
به عقیده من ؛ طنز هایی که با دستمایه کردن لودگی و کارهای احمقانه کاراکتر ها سعی بر “طنز” بودن داره غ تو همون دوره “چارلی چاپلین ” و “لورل هاردی” و “پت و مت” عمرشون به سر اومده! اگر هم امروز ما باز هم از دیدنشون لذت می بریم ؛ فقط یه خاطر نوستالژی اونهاست ؛ نه خنده دار بودن و جذاب بودن !
در اینکه از سینما و صنعت فیلم و سریال سازی دنیا ؛ سالها عقبیم و عملا مقایسه سریال های آب دوغ خیاری وطنی با سریال های آن ور آبی کار جندان عاقلانه این نیست ؛ ولی فکر می کنم بد نباشه عطاران و بقیه ؛ حداقل ۴ تا سریال “غربی” ببینید تا بفهمند دنیا دست کیه !
