می خوام کوتاه بنویسم .با اینکه اینقدر حرف و مثال درباره این سوال تو ذهنم داره وول می خوره ؛ تصمیم دارم کوتاه بنویسم که کم حوصله ها هم ؛ حوصله کنند و بخوونند !
دوستی در جایی سوالی مطرح کرده بود با این مضمون “ پیشرفت تکنولوژی رو چقدر در بدبختی انسانها سهیم میدونید؟ ” اول خواستم جواب بدم ؛ بسیار زیاد (و اینکار رو کردم) ولی کمی بعد ؛ وقتی کمی جدی تر و عمیق تر به این سوال فکر کردم ؛ یک سوال دیگه تو ذهنم به وجود اومد ” آیا اصلا پیشرفت تکنولوژی ؛ انسان رو بدبخت کرده ؟” که بخوایم براش مقدار تعیین کنیم ؟باز هم به جواب مثبت رسیدم !
من برای واژه نوآوری و فناوری ؛ ارزش و مفهوم یکسانی قائلم . هر دو حکایت از چیزی نو دارند که برای کمک به انسان ؛ به دست خود انسان خلق شده است . پس با پیدایش هر فناوری جدیدی ؛ باری از روی دوش انسان برداشته شده و کار مرتبط با اون فناوری یا نوآوری ؛ برای ما راحتتر شده است
حالا ؛ آیا این راحت تر شدن ؛ همیشه هم معنی با بهتر شدن هم می تونه باشه ؟
تا حالا به هدف کسانی که دست به نوآوری و تولید فناوری می زنند ؛ فکر کردید ؟ آیا ادیسون برای خودنمایی برق رو اختراع کرد ؟ گراهام بل برای کاسبی تلفن رو به دنیا معرفی کرد ؟ مخترع وب محض رفع بیکاری این ابداع بی نظیر رو رقم زد ؟ یقینا جواب تمام این سوال ها منفیه . هدف همه این آدم ها و صدها آدم دیگه فقط یک چیز می تونسته باشه “ساختن دنیا و زندگی ای راحت تر برای هم نوعان و البته خودشون” حالا باز هم سوال ؛ آیا به هدفشون رسیدند ؟ در نگاه اول بله !
گراهام بل می خواسته آدم ها با مشقت کمتری با هم در ارتباط باشند که انصافا به بهترین شکل ممکن به هدفش رسیده . زمان برقراری ارتباط شما با دوستتون که اونطرف دنیاست ؛ برابره با زمان دست کردن تو جیبتون و درآوردن موبایلتون ؛ از این هم دل نشین تر ؟
هر نوآوری ای ؛ کارایی خودش رو داره . تلفن برای برقراری ارتباط ؛ اینترنت برای دستیابی به منابع علمی و آموزشی و صد البته برقراری ارتباط ؛ برق برای ایجاد روشنایی و…. یعنی هر کدوم از اینها در جای خود دارن به بهترین شکل ممکن کار خودشون رو انجام می دن و ما مصرف کننده ها هم بدون اینکه بفهمیم ؛ داریم از همه اینها استفاده می کنیم و لذت می بریم . ولی غافلیم از تاثیرات منفی ای که مجموع این فناوری ها روی اصلی ترین معیار های انسانی ما میگذاره.
ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه تمام منابع علمی دنیا رو توی لپتاپمون می تونیم همیشه همراه خودمون داشته باشیم . غافل از اینکه ما ؛ مادربزرگی داریم که ماههاست ندیدیمش .
ما انسان های قرن جدید خوشحالیم از اینکه با یک تماس تلفنی یا راحتتر از اون ؛ یک اس ام اس ؛ از حال و احوال همدیگه مطلع می شیم . غافل از اینکه گاهی چند سال میشه که عمو زاده هامون رو نمی بینیم
ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه می تونیم با استفاده از مایکروویو پیتزا یا هر غذای مورد علاقه دیگمون رو ظرف ۱۵ دقیقه درست کنیم و بخوریم ، غافل از اینکه سالهاست طعم قرمه سبزی و فسنجان مادربزرگ رو نچشیدیم
ما انسان های قرن جدید ؛ خوشالیم از اینکه تمام منابع خبری و علمی دنیا ؛ با چند کلیک ساده روی صفحه مانیتور ما رژه می رن ؛ غافل از اینکه چند سالیه که پای حکایت تعریف کردن های بابابزرگ ننشستیم
ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه یک آپارتمان در طبقه ۳۲ یک برج مسکونی داریم ؛ غافل از اینکه سالهاست سری به طبیعت نزدیم و برای دل خوش کنک خودمون ؛ ۱۳ بدر ها رو چند ساعتی دور همیم !
آری برادر ! ما انسان های قرن جدید ؛ غرق شدیم . در تمام آن چیزهایی که فکر می کنیم از ما انسان های متفاوت و به روزی ساخته غرق شدیم . در حالی با وجود این همه خبر گزاری آنلاین و آفلاین ؛ بی خبریم ؛ از یک فامیل دور که حتی اسمش را هم نمی دونیم . بی خبریم از طلوع آفتاب ؛ بی خبریم از رنگ آبی آسمان
من به عنوان یک شهروند که ادای یک زندگی راحت را در می آرم ؛ شاکیم از گراهام بل ؛ شاکیم از ادیسون ؛ شاکیم از همه کسانی که اجداد من رو که حتی اسمشون رو نمی دونم مجبور کرد زندگی ساده و بی آلایششون رو به زرق و برق “برق و تلفن” بفروشند و به جای آن شب نشینی های دوست داشتنی ؛ تلوزیون و رادیو رو “نقال” خونه هاشون کنند .
بدون شک بزرگترین تخریب تکنولوژی ؛ تخریب روابط انسانی ماست
