مدتیست که به شکل اعتیاد گونه ای وبلاگ ایرانیهای مهاجر را می خوانم . در این میان ؛ ۳تای آنها هنوز مهر گذرنامیشان خوش نشده و یک جورهایی تازه خارج (بر وزن تازه وارد!) محسوب می شوند !
از شانس خوب من ؛ هر سه این عزیزان قلم خوبی دارند و به خوبی می توانند آنچه می بینند ؛ انچه می شنوند و از همه مهمتر تفاوت های اینور و آنور را بیان کنند .
با اینکه علت مهاجرت هر کدام متفاوت است (یکی تحصیل ؛ یکی کار و آنیکی… بماند!) و طبیعتا زندگیهایشان هم با هم ؛ چه اینور و چه انور متفاوت بوده و هست ؛ ولی هر سه از یک چیز که بینشان مشترک هست زیاد می نویسند : اینترنت !
اینقدر از سرعت بالای اینترنت و فازهایی که با آن گرفتند می گویند و می نویسند که هوش از سر آدم می پرد !
یکی از همان ها ؛ مطلبی نوشته بود با نام “توریسم اینترنتی” و اینطور می گفت :*
وقتی از یک کشوری که سرعت عمومی اینترنت آن زیر ۱۲۸ کیلوبایت در ثانیه است ؛ به کشوری که سرعت اینترنت رایگانش ۱ مگابایت در ثانیه است می آیی ؛ اینترنت برایت مفهوم تازه ای پیدا می کند . دیگر یوتیوب برایت یک سایت مرده و بلا استفاده نیست . تو می توانی هر چیزی را که بخواهی ببینی ؛ بدون اینکه وقتت را برای لود شدن آن تلف کنی . دیگر فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی برای کند و خسته کننده نیست . اینجا همه چیز رنگ تازه ای دارد
حالا تصور کنید که افراد فوق الذکر همگی وقتی ایران بودند ؛ حداقل از همان اینترنت ۱۲۸ کیلوبایت فیض می بردند ! و باز تصور کنید که من بیچاره ؛ العان مجبورم با اینترنت ۳۳٫۶ کانکت شوم و حتی لود شدن آسان یک عکس هم برایم تبدیل به یک آرزوی دست نیافتی شده است؛ یوتیوب و فیس بوک و… هم باشد پیشکش !
فقط خدا می داند که چقدر فید هایی دریافت کردم که مثلا یه مجموعه عکس زیبا را به اشتراک گذاشته و چقدر لینک هایی از یوتیوب گیرم آمده که خیلی دوست داشتم ببینمشان ؛ ولی وقتی به سرعت کانکتم نگاه می کردم و متوجه می شدم در ۱ ساعت گذشته فقط ۱۰ مگابایت دانلود داشتم ؛ کلهم پشیمان می شوم !
اوضاع وقتی خنده دار تر می شود که من برای داشتن همین اینترنت مفتضح ؛ می بایست ماهیانه مبلغی برای حق اشتراک بپردازم و حدود ۳۰ هزارتومان هم برای هزینه تلفن !
* = نقل مضمون !
پ.ن: آدرس وبلاگ ها را بنا به فیلی شدنشان نمی توانم بگذارم !
