دو ماهی که گذشت ، سخت ترین و متفاوت ترین دوران زندگی ام بود ، در این ذره ای شک ندارم . دورانی که مجبور شدم با آدم هایی سر کنم که نمی خواستم ، کارهایی را بکنم که نمی خواستم ، چیز هایی را بخورم که نمی خواستم و در کل ، آنطوری زندگی کنم که نمی خواستم . بله ؛ من قسمت سخت ِ سربازی را گذراندم

صبح ِ روزی که رسیدیم پادگان ، مثل آدم های گیج و منگ اینطرف و آنطرف را نگاه می کردیم و هنوز نیامده ، به فکر رفتن بودیم . روز ها انگار خیال نداشتند بگذرند ؛ اصلا انگار این دوماه قرار نبود تموم بشه

ولی شد . روز آخر ، دومین دوره بعد از ما تازه وارد پادگان شده بودند . همانطور گیچ به در و دیوار نگاه می کردند ، احتمالا فکر می کردند کی قراره از اینجا برن بیرون

العان که به عقب نگاه می کنم ، می بینم آدم پخته تری شدم . طیف گسترده تری از آدم ها را شناخته ام . خیلی از خلقیاتی که نباید می داشتم را شناختم و از همه مهمتر این را فهمیدم که تنها راه سازش با آدم هایی که هم جنس من نیستند ؛ سکوت است و بس

…

از شنبه صبح ؛ بخش دوم خدمت زیر پرچمم شروع میشه . دورانی که هم طولانی تر هست و هم احتمالا عذاب آور تر . اما می خوام برخلاف آموزشی ، اصلا سخت نگیرم بگذارم هر چی می خواد بشه ! چون اگر هم من نخوام میشه …

پ.ن: این چند رو حس خوبی نداشتم و ندارم . مثل دیوونه ها شدم . همه چیز برام غریبه . رفتار دیگران ، خانواده ام و حتی اتاق و سایلم . انگار اینها هیچ وقت نبودند یا مال من نیستند . عادت کرده بودم به همون تخت نه چندان راحت آسایشگاه و وسایل محدودم توی کمد . حدس می زنم باید طبیعی باشه ، یعنی باید باشه !

پ.ن۲: مقداری از یک نواختی اطرافم رو به لطف گوشی جدید از بین بردم ! همین که توی این همه چیز غیر عادی ، یک چیز جدید داشته باشی و بتونی باهاش ور بری کلی غنیمته !

پ.ن۳: تو این مدت ، کلی مجله و کتاب نخونده روی هم رفته دارم که می ترسم برم سراغشون ! هم به خاطر حجم بالایی که دارند ، هم به خاطر اینکه اتفاقات دوماه قبل رو واسم واگویه می کنند !

از آخرین نوشته وبلاگم حدود ۴۰ روز و دقیقا ۴۴ روز می گذره ! این مدت هم نه توی گردش و تفریح بودم و نه مریض و زمین گیر شده بودم . سرباز بودم و سربازی می کردم !

قصد تعریف خاطره و بیان اینکه این مدت چه بر سرم گذشت رو ؛ حداقل العان ؛ ندارم . فقط جالب دونستم مروری بر احوال این دوران متفاوت زندگیم بکنم

۴۴ شب پیش ؛ ساعت ۱۰ شب از ترمینال جنوب همراه با صد کچل دیگه راهی جایی شدیم که می دونستیم قرار نیست بهمون خوش بگذره ؛ ولی ابلهانه می خندیدیم و خوش بودیم ! خیلی سریعتر از اون چیزی که فکر رو بکنید با هم اٌخت شدیم و تا دیر وقت گفتیم و شنیدیم و خندیدیم . انگار سالها با هم دوست بودیم !

صبح رسیدیم جلوی مکان مربوطه ؛ آموزشگاه رزم مقدماتی ولی عصر اردکان !

خسته بودم و خواب آلود و ناراحت . انگار دنیا روی سرم خراب شده بود . از این سر پادگان می فرستادنمون اون سر و این فرستادن ها تا ظهر ادامه داشت . یکبار برای تعیین گروهان ؛ یکبار برای گرفتن چیره ؛ یکبار بی دلیل … و این برای آدم تقریبا ناز پرورده ای مثل من تقریبا غیر قابل تحمل بود !

غم ! تنها چیزی که از روزهای اول خوب به یادم مونده فقط همینه . غمی که نه از کار سختی بود و نه از ناراحتی . نمی دونم غم غربت بود ؛ غم بی خوابی بود ؛ غم گرسنگی و تشنگی بود …

کم کم نوبت به عادت رسید .هفته ها پشت سر هم می گذشتند . اغراق نیست اگر بگم از هفته دوم تا همین روز چهلم رو نفهمیدم چطور گذشت . کارها تکراری شده بود و ما هم مجبور به تحمل و تکرار ! زندگی قبلیم رو کلا فراموش کردم و با محیط پادگان اخت شدم . باورش کردم ؛ من سرباز بودم و البته تا ۱۶ ماه دیگه خواهم بود !

بیماری ! چیزی که حداقل ۲ هفته میانه خدمت من رو سیاه کرد . تجربه بیماری سخت رو نداشتم . عذاب آور تر از خود مربضی ؛ حضور فرمانده خشن با اسلحه بجای مادر مهربان با لیوان آب پرتغال یا بشقاب سوپ یود ! میلاد برای اولین بار در عمرش ؛ ۸ آمپول رو در عرض یک هفته زد !

دوست ! چیزی که میگن تو دوران خدمت بهترین هاش رو میشه پیدا کرد . حضور مطمئن نیستم که اینطور هست یا نه  . ولی دوستی پیدا کردم که دوستش دارم و تا حدودی هم فکریم . از یک گروهان ۶۰ نفره ؛ یکی به ما رسید و بقیه فقط محض تفنن !

خنده ! جز جدا نشدنی شب ها و روزهای خدمت بود . به جوک ها و ادای بی مزه هم می خندیدم ؛ به ریش فرمانده ؛ قد کوتاه دژبان ؛ شکم جلوی آنیکی دژبان ؛ به هوای بد ؛ به قیافه هم ؛ به زمین و زمان می خندیدم و انگار این خنده های از روی معده ؛ تمامی نداشت !

همین بود ؛ حداقل تا اینجا . تنها چیزهایی که یاد نگرفتم ؛ رژه ؛ تیر اندازی ؛ تاک تیک ؛ استتار و باقی چیزهایی بود که باید !

فرصت و حوصله ای شد ؛ پایان دوره مفصل تر می نویسم ..