۱- کم کم دارم از این سرعت لعنتی زمان ناراحت میشم ! اینقدر سریع و بی ملاحظه آدم رو جابجا می کنه که اگر غافل بشی میبینی که رفتی و جا موندی !

۲- انگار همین دیروز ، نه اصلا همین یک ساعت قبل بود که داشتم خودم رو برای سربازی آماده می کردم . عجبا ! سه ماه از اون روز ِ نه چندان بد گذشت با کلی اتفاق ، کلی خنده ، کلی گریه و کلی حس متفاوت و من العان اینجام ! بدون اینکه بهمم چطور شد و من چه شدم با اینهمه تغییر..

۳- یادتون هست ؛ یکی دو هفته پیش می نالیدم از دلهره ها و تشویش ها و اضظراب های کاذبم ؟ العان به روزهای اول یگان فکر می کنم ، دوست دارم جایی باشم که کسی نباشد و با صدا بلند نعره بزنم و بخندم ! خدا و دنیا ما رو بدجوری دست انداختند . شرط می بندم خدا وقتی ما خوابیم ساعت ها رو دستکاری می کنه ؛ حتی درون ما رو …

۴- باورم نمی که ۱۲ روز از اون رو گذشته . ۱۲ روز که هیچ احساسی نسبت بهش ندارم ، خنده داره اگر بگم خاطره و تصویر روشنی هم ازش در ذهنم نیست .

۵- به نظر خودم روزهایی که تو پادگان هستم رو خیلی بهتر از روزهای خونه می گذرونم . در طول ۲۴ ساعت ۸ ساعت بالای برجکم که به لطف قمیشی که با اجازش اشعارش رو زمزمه می کنم ، به سرعت “زمان” می گذره . بقیه روزم رو هم تا اونجایی که بتونم از دست بچه ها فرار کنم و به یه جای خلوت پناه ببرم ؛ با کتاب پر میکنم . توی این مدت ۲ تا کتاب تموم کردم و دارم روی سومی کارمی کنم .

۶- کتاب خوندن من تو پادگان همون قدر برای بقیه عجیب و غیر قابل تصوره که استفاده از چنگال توی غذاخوری ! برای بقیه کتاب خوندن و نوشتن من کاری غیر عادی و محمل و برای من مدام خوابیدن و علاف گشتن بقیه ! یه جورایی گاو پیشونی سفید شدم ، بقیه من رو از خودشون نمی دونند و من بقیه رو از خودم ! در عین حال با هم رابطه و تعامل خوبی داریم…

۷- از میون هم دوره ای هام ، نسبت به “سلمان” که تو دوران آموزشی با هم هم گروهان و هم تخت بودم حس خاصی دارم . سلمان ۴ سال از من بزرگتره ، آدمی کاملا مذهبی و مقید به اصوله و یقین دارم اگر سیاسی بود ؛ حتما اصولگرا میشد ! با همه این احوال وقتی می بینمش  گل از گلم می شکفه و یاد تمام خاطرات خوب و بد دوران آموزشی می افتم . عجب دورانی بود …

۸- از اینکه اینجا حرفی غیر از سربازی ندارم که بزنم متعجبم و ناراحت ! البته شما هم حق ندارید گله کنید ! نصف زندگی من اونجاست و نصف بقیه تحت الشعاع پادگان … فراموش نکنید که من یک سربازم !

۹- به خودم قول دادم دیگه اینجا از سربازی چیزی ننویسم ، یا حداقل وقتی بنویسم که اتفاق خاصی افتاده باشه یا دلیل موجهی برای نوشتن داشته باشم . ولی نمی دونم اگر بخوام به این عهد نا نوشته پایبند باشم ، آیاچیز دیگه ای می تونم از خودم در بیارم ؟!

۱۰- به تعداد ماههایی که از احداث وبلاگم می گذره نگاه می کنم . خدای من ! ۷ ماه گذشته و من هنوز همونی هستم که بودم ؛ یعنی هنوز میلادم و هنوز خط خطی می کنم و هنوز می خوانم وهنوز … لج کردم انگار . نمی دونم از سرعت عجیب زمان گیج شدم یا مشکل از جای دیگست . گویا مشکل خود ِ “میلاده”

۷ روز تو پادگان با ۷ سال دلتنگی و اضطراب رو پست سر گذاشتم تا از این به بعد ۲۴ ساعت ، در خدمت نظام باشم و ۲۴ ساعت در خدمت میلاد !

مثل دیوانه ها از رختخواب بیرون آدم و هنوز کامپیوتر بالا نیامده سیگارم رو روشن کردم . برای چندمین باز از صبح و چند صدمین با از اول هفته ، دلشوره فردا که قراره بعد از ۱۲ روز مرخصی برم پادگان به جانم افتاده . به این درد بی درمان ، سردرد را هم اضافه کنید

مثل احمق ها “راهها مقابله با دلشوره” را جستجو می کنم . انگار دنبال و ِ ردی میگردم که درجا دردم را دوا نکند. یکی از لینک ها می گوید :

۱- ورزش کنید ؛ ۲- تنفستان را کنترل کنید ، ۳- با دیگران ارتباط برقرار کنید ، ۴- با خدا راز و نیاز کنید ، ۵- منظم باشید و به کارهایتان سر و سامان بدهید ؛ ۶- به انجام کارهای مورد علاقه‌تان بپردازید ؛ ۷- از شنیدن برخی اخبار پرهیز کنید ؛ ۸- روابط عاطفی برقرار کنید ؛ ۹- جای خود را عوض کنید ؛ ۱۰- در طول زندگی فرصتی را به گریه کردن اختصاص دهید ؛ ۱۱- تا می‌توانید بخندید ؛ ۱۲- به هرچیز به اندازه‌ی لازم بها بدهید

از دست این همه دلشوره عاصی شدم . یه سیگار دیگه روشن می کنم و فکر می کنم که حداقل شش روز سیگار بی سیگار . به ساعت های تنهایی ای که بالای برجک خواهم بود ، به اذیت های احتمالی ، به مسئولیت نگهداری از اسلحه ، به گم شدن نیمه شب بین راه برجک تا آسایشگاه ؛ به اینکه شب خواب بمونم ، به اینکه شب از سرما خواب نرم ، به تمام چیزهای بدی که امکان داره برام پیش میاد فکر می کنم … کجایی امیر علی که دیگه نگی میلاد فقط به نیمه پر لیوان فکر می کنه

یاد مسافرتم افتادم . یاد شبهایی که قبل از خواب خوشحال بودم و منتظر فردا . منتظر فردایی که قرار بود جاهای جدیدی رو ببینم ؛ با آدم های جدیدی آشنا بشم . اما حالا ، شب ها امید جالبی برای بیدار شدن ندارم . فرداهایم دقیقا مثل دیروزهایم خواهد بود ، به همان بدی یا شاید به همان خوبی

به ۱۲ روزی که پشت سر گذاشتم فکر می کنم. به اینکه چفدر این ۱۲ روز خوب بود . چقدر کتاب خواندم . چقدر مجله ورق زدم . چقدر کارهایی کردم که می خواستم . چقدر سیگار کشیدم . چقد فیلم خوب دیدم . و باز فکر می کنم که چقدر می توانست این دوازده رو بهتر و مفید تر بگذرد . به خودم میگم حدمت حداقل این حسن رو داشت که ارزش وقت رو بهتر و بیشتر بدونم . راست می گویم ؛ به خودم !

امروز رو با دوست دوران آموزش گذراندم . به این فکر می کنم که حامد ، چقدر بیشتر از من سختی کشیده . به اینکه کل ایام عید رو توی پادگان بود و من این بیرون در آزادی به سر می بردم . لحظه ای خوشحال میشم و باز …

چند روزی هست کتابی می خوانم به نام ” دا ” (به زودی توضیحات مفصلی درباره اش خواهد داد) داستان از زبان دختری ۱۷ ساله در زمان جنگ شوم ِ ایران و عراق از خرمشهر نقل میشه . اینقدر مصیبت ، فلاکت و بدبختی میکشه که حتی برای لحظه ای نمی تونم خودم رو جای اون یا درکنارش تصور کنم . یاد او که می افتم از خودم و احوالاتم بدم میاد . این ابدا شعار نیست !

یک نخ دیگه روشن می کنم . هنوز ۴ نخ مونده . می دونم که باید بخوابم . ولی مگه حالیم میشه ؟ ۱۲ شب نخوابیدم  ، پس چطور می تونم خودم رو مجاب به خوابیدن کنم ؟اصلا بیخیال ! تا صبح بیدار می مونم ، هر چه بادا باد !

این فردا و فرداهای لعنتی بعد از آن هم می آیند و با همه سختی ای که فقط برای من است و بس می گذرد. سالهای سال بعد ؛ یاد این احظه می افتم . این نوشته را می خوانم و به حال امروزم می خندم .

این آخر فکر من بود!