اینروزا اصلا حال خوشی ندارم . احساس می کنم از اصلی که هیچوقت نداشتم دور افتادم ! احساس می کنم “خدمت” باعث شده نتونم به اون چیزی که می خوام برسم . برنامه ای برای زندگی ندارم . از هرگونه امید خالی شدم و فردا فقط برام یک معنی داره “پادگان”

عصرها ؛ اگر شیفت نداشته باشم ؛ خسته و درمونده میام خونه . هنوز پام به اتاقم باز نشده ؛ پلکام ناجوانمردانه سنگینی می کنن و هر چی مقاومت می کنم بیشتر فشار میارن . مدام به امید فردایی بهتر ؛ راحتتر و سبک ترم .

یادش به خیر … تو اموزشی مدام به خودم می گفتم بعد از آموزش ؛ تا ظهر پادگانم و بعد از ظهر هزار تا کار می تونم بکنم . کلاس زبان برم . کتاب بخونم . تئاتر ببینم … دریغ که تو این ۵ ماه ؛ ۵ تا فیلم ندیدم و ۵ تا کتاب هم نخوندم …

دوستی از بزرگی نقل قول میکرد “زندگی آن چیزی نیست که زیسته ایم ؛ آن چیزیست که به یاد می آوریم تا روایتش کنیم” راست می گفت . با این حساب من ۷ ماهی میشه که زندگی نمی کنم . اینقدر روزها عین هم , سنگین و عذاب آور و دردناکند که پیزی برای بازگو کردن حتی برای خودم هم ندارم …

یه دوست دیگه می گفت “بری خدمت تمام افکارت عوض میشه ، به زندگی جور دیگه ای نگاه می کنی” راست می گفت / ولی اون دوست بالایی میگفت “اگه چارچوب فکری خودت رو داشته باشی ، هیچ فرقی نمی کنی” نمی دونم راست میگفت یا نه  . چون دقیقا نمی دونم چارچوب فکری ای داشتم که حالا بخواد دستخوش تغییر بشه یا نه

مضطربم . احساس می کنم از خودم عقب افتادم . از همه اون چیزهایی که می بایست العان داشته باشم و ندارم . از همه کتاب هایی که میبایست خونده باشم ولی نخوندم . از همه جاهایی که باید میدیدم ؛ ولی ندیدم . از “خودی” که باید میشناختم و هنوز دنبالشم .

عصر ها مثل احمق ها میرم بیرون . خسته ام و عصبی . به امید کمی آرامتر شدن . آهنگ شادو تند میگذارم و صدا رو تا اونجایی که راه داره بلند می کنم . پشت سر هم هم سیگاره که روی لبم میشینه و میره پایین . آخرش هم بعد ازیک ساعت اینور و اونور رفتن ؛ برمی گردم . هر شب یک مسیر ؛ چند آهنگ مثل هم و چند نخ سیگار . حتی تکرار هم تکراری شده

سروکله زدن که نه , فرمانبرداری از یه سری آدم کوته فکر که گاهی به خودم حق می دم به آدم بودنشون شک کنم پاک کلافم کرده . گاهی , میل داد زدن دارم و گاهی گریه …

عاصی ام . خسته , درمانده و از همه بدتر تنها تر از همیشه . العان بیشتر از همه عمرم احساس تنهایی می کنم . حس می کنم نیاز دارم به کسی که گوش شنوا داشته باشه برای حرف هام . به کسی که بتونم عصر ها باهاش قدم بزنم و حرف بزنم .

روشنی ای در کار نیست . همه جا سیاهه انگار . همه چیز دقیقا اونطوریه که نباید یا من نمی خوام …

خدایا … ناچارا کمک کن …

معمولا آدم ها روز تولدشون رو دوست دارن . یعنی این طور به نظر میرسه که روز تولد آدم می بایست دوست داشتنی باشه . ولی برای من هیچوقت اینطوری نبوده . نه اینکه بگم از اینکه بخوام بگم بدم میاد ها نه ؛ اتفاقا همیشه تیر که میرسه یه جورایی ذوق می کنم ؛ ذوق می کنم … ذوقی که خوشحالی نیست . ولی وقتی به روز تولدم میرسم احساسم عوض میشه . یه جورایی یاس منو میگیره …

امروز تولدم بود . ۲۲ تیر …. ۱۰ دقیقه پیش مراسم جمع و جور تولدم تموم شد ؛ کیک رو بریدیم و مهمون ها که محدود به خواهر و برادرم بودن رفتن خونشون . درست مثل هرسال بود . محبوب و علی و بابا و مامان کادو ها رو دادن ، شمع ها رو فوت کردم و کمی حرکات موزون انجام دادیم و بالاخره تمام . تقریبا مثل تمام تولد های روی زمین …

آدم ها برای چی تولد میگیرن ؟ برای اینکه به خودشون یادآوری کنن که یکسال دیگه روی زمین بودن ؟ برای اینکه به خودشون بگن که یه سال دیگه هم گذشت و هیچ ؟ مثلا چه اتفاق مهمی می افته که اینقدر برای همه جذابه ؟!

امروز هم مثل همه روزهای این چند ماه اخیر بود . معمولی و بد و خسته کننده . احساس می کنم سایه خدمت روی زندگیم باعث شده نسبت به همه چیزهای خوب احساس بدی داشته باشم  . امیدوارم اینطورباشه و این احساس بی تفاوتی نسبت به همه چیز بعد از خدمت تموم بشه ..