همیشه برای دیدن تئاتر ۲ تا مشکل اساسی داشتم . اول اینکه “چی ببینم” ؛ دوم اینکه “کی و چطور” ببینم ! برای فهمیدن اینکه چه تئاتری ارزش دیدن داره (که به نظرم هر تئاتری ارزش یکبار دیدن رو داره !) راههای مختلفی هست . پیشنهاد دوستان ، مجله ؛ اینترنت و… خوشبختانه یا متاستفانه تعداد تئاتر هایی که درحال اکران اونقدر زیاد نیست که آدم واقعا به مشکل در انتخاب بر بخوره ! ولی مشکل “کی و چطور” واقعا مشکلی بزرگی بود که به لطف “گیشه تئاتر” حل شد.

تلفن های تئاتر شهر که قربونش برم همیشه مشغوله . تازه اگر هم شانس بیاری و بوق آزاد بخوره ، معمولایه خانم یا گاها آقای بداخلاق گوشی رو برمیداره که ظاهرا زیاد علاقه ای به اطلاعات دهی نداره ! متاستفانه اطلاعات سایت ایران تئاتر ؛ تئاتر ما و یا تئاتر شهر در مورد زمان و مکان اجرا ها اصلا به روز نیست و معمولا بعد از پایان زمان نمایش به روز میشه !همین عدم وجود یک مرجع درست و درمون برای داشتن اولیه ترین اطلاعات لازم ، منو تا تئاتر شهربرای “آمار درآوردن” می کشونه ! حالا اگه اقبال باهام یار باشه و با صف طولانی مشتاقان هنر روبرو نشم …

ولی با بالا اومدن گیشه تئاتر که کارش علاوه بر فروش بلیط تئاتر ها ، اعلام زمان و مکان نمایش هاست ، جدا مشکل بزرگی رو در راه تئاتر دیدن حل کرده !

پیشنهاد میکنم اگر گه گاهی سراغ تئاتر میرید؛ عضو بشید و از آخرین اجرا ها مطلع باشید.

پیشنهاد : اگر برای سایت یه خبرنامه هم دست و پا می کردند خیلی خوب میشد !

حامد , دوست ِ نیک ِ دوران آموزشی ؛ خیلی وقت بود گیرد داده بود بریم تئاتر . البته بنده خدا تقصیری هم نداره . شبهای پادگان از هر دری حرف میزدیم و یکی از درها تئاتربود ! ینده خدا علاقه مند شده بود با اون تعریف های آبدار من از این هنر ِ دوست داشتنی بیشتر آشنا بشه

ولی خوب هماهنگ کردن یه وقت مناسب که هم اون بیکار باشه هم من کار چندان آسونی نبود و همین باعث شد که ۵ ماهی مدام امروز و فردا کنیم تا بالاخره شد دیروز !

بدون اینکه بدونم قراره چی رو نگاه کنیم برای ساعت ۶ جلوی تئاتر شهر قرار گذاشتیم به امید اینکه اولا مجموعه باز باشه و دوما تئاتر خوبی برای تماشا داشته باشه که تعریف هام پیش حامد توزرد از آب در نیاد !

بهترین انتخاب ممکن ؛ تئاتر “مرغ مینا “بود . البته اینرو از روی شناخت محتوای نمایش فهمیدم و نه از اسم کارگردان ! صرفا به پشتوانه چند بازیگر معروف (رضا رویگری و..) اجرا در سالن اصلی ! آخه تجربه ثابت کرده بود معمولاتئاتر هایی که می تونن تو سالن اصلی اجرا داشته باشند نمایش های بهتری هستند !

از قرار معلوم نمایش قرار بود ما رو (بیننده رو یعنی !) با زندگی رودکی آشنا کنه . ولی نمی دونم چرا کارگردان فکر کرده بود می تونه تو ۱۲۰ دقیقه ما رو هم با رودکی ؛ هم با یه داستان عاشقانه (رابعه و بکتاش) هم با سلسله سامانی و هم با نقش اعراب در تحولات سیاسی اون زمان آشنا کنه ! حالا گیریم که همه اینها به هم ربط داشته باشه !

این اولین تئاتری بود که تو عمرم می دیدم و مدام به ساعتم نگاه می کردم و انتظار تموم شدنش رو می کشیدم . واقعا اگر صحنه های موزیکال نمایش و رقص های سماگونش رو حذف می کردند ؛ من هم مثل دهها نفری که وسط های اجرا سالن رو ترک کردند ، بدون هیچ خجالتی می اومدم بیرون و از کشیدن یه نخ سیگار تو هوای آزاد لذت می بردم !

ولی با همه این احوال “مرغ مینا” من رو مجاب کرد که اولا برم و کمی تحقیق کنم و رودکی رو بشناسم . درطول نمایش چندین بار شعرهاش با صدای خوش رویگری یا گروه کر خونده شد که گاها تاثیر گذار بود . فکر می کنم همین یه برداشت هم از یه نمایش می تونه کافی باشه !

خدا رو شکر حامد به اندازه من از نمایش بدش نیومده بود و ابراز رضایت می کرد ! و این می تونست این امید رو به من بده که شانس این رو دارم یه بار دیگه با حامد که اینروزها احساس می کنم دوست خیلی خوبیه ، بیام یه تئاتر بهتر رو ببینم…

پ.ن:

• عکس هایی از نمایش مرغ مینا
• گفتگو با کارگردان نمایش