اینروزهای بعد از رمضان ، خدمت کردن کمی سخت شده . عادت کرده بودم به کم کاری و زود پیچیدن ! یادش بخیر ، صبح ها که میرفتیم پادگان تا ساعت ۹ عملا هیچ کاری نمی کردیم . تازه ساعت ۹ سرو کله حاجی و بقیه پیدا میشد و “مثلا” کار شروع میشد . تا کمی با هم سروکله می زدیم و میگفتیم و می شنیدم ؛ساعت میشد ۱ و زودتر از بقیه جلوی دژبانی بودیم برای خروج …

اما حالا دوباره شده مثل قبل . امروز ساعت ۴ که رسیدم خونه ، به قدری خسته و داغون بودم که تا ساعت ۸ یه کله خوابیدم . می دونم که فردا و فرداها هم دقیقا به همین شکله و هیچ جای امیدواری ای نیست

کلی کار ریز و درشت دارم که خودم رو موظف می دونم در اسرع وقت انجامشون بدم . از تغییر دکوراسیون کلی اتاقم گرفته تا خرید و نصب ویندوز جدید ! حالا نمیدونم با  این کمبد اساسی وقت کی می تونم بیافتم رو روال خدا می دونه …

من آدم صاف و ساده و بی سیاستی ستم ! هیچوقت یاد نگرفتم که همه چیز رو به همه کس نگم و کمی محتاطانه رفتار کنم . هیچوقت معنای “طبقه بندی اطلاعات” رو نفهمیدم و نفهمیدم که به همه کس نمیشه همه چیز رو گفت* . هیچ وقت متوجه نشدم کسانی که امروز باتو هستند ؛ می تونند فردا مقابل تو قرار بگیرند . هیچوقت متوجه نشدم که اطمینانی که من به آدم های اطرافم دارم ، شاید نسبتبه من نداشته باشند . هیچوقت هم متوجه این مساله نشد که آدم هایی که من ازشون بدم میاد ، لزوما بقیه هم باید ازشون بدشون بیاد!

همین چند “ندونستن” به ظاهر کوچیک ، دردسری بزرگ به وجود آورد که حداقل زیانش از دست دادن اعتماد آدمی بود که با وجود تمام صفات نکبنش ، می تونست برام مفید باشه !

محیط پادگان محیط کثیفیه . آدم ها برای کمترین چیز ممکن ، از ۲۴ ساعت تشویقی گرفته تا یه خود شیرینی ساده تورو به ارزون ترین قیمت ممکن می فروشند . این آدم فروشی می تونه از لو دادن یه مذاکره ساده دوستانه باشه تا خبر دادن سیگار کشیدنت تو پادگان به فرماندت !

ولی خوب ، اشکال نداره ! این اتفاق بهم یاد داد که کمی حواسم رو بیشتر جمع کنم . کمک کرد که بفهمم نباید به همه اعتماد کنم و بیشتر از پیش به این جمله اعتقاد پیدا کنم که بایستی”در جمع دون پایان ، از سکوت ژرف خودم لذت ببرم ” !

*=این مساله کلا با دهن لقی فرق می کنه البته !

امروز ۱۴ شهریور بود . اگر تقویم را نگاه کنید می بینید که مصادف است با روز تولد حضرت امام حسن مجتبی و البته روز اکرام . اما یک مناسبت خاص تر هم هست که نمی دونم چرا توی هیچ تقویمی اشاره ای به اون نشده “روز سرباز” انگار این مناسبت برای هیچکس جذاب نیست . توی هیچ روزنامه و خبر گزاری ای ، خبری از این مناسبت نیست و وقتی عبارت “روز سرباز” رو سرچ می کنم ، جز چند نتیچه خیلی بی ربط چیز دیگه ای عایدم نمیشه ! نمی دونم ! شاید اصلا امروز روز ما نبوده و پادگان ما سرخود امروز رو نامگذاری کرده !

به هر حال امروز سردار محترم تشریف آوردند و علاوه بر ۲ روز تشویقی که به همه دادند ، ۲ تحفه دیگه هم برای ما آورند ! یکی اینکه شیفت سربازانی که توی ۳ ماه اضافه خدمت دفترچه ای هستند رو بخشیدند و دیگه کل اضافه خدمت های زیر ۱۵ روز از بین بردند ! با اینکه امیدوار بودم کلا این ۳ ماه رو ببخشن (که گویا در حیطه اختیاراتش نیست) ولی باز هم خبر خوبی بود و خوشحالم از این همه بزل و بخشش !

مثل همه مراسم ها و برنامه های فوق برنامه ای که توی پادگان برگزارمی شه ، من ناخواسته نخود آش شدم و علاوه بر وظیفه خطیر عکاسی ، به امر خطیر تر سفره چینی و پیگیری برخی امور برای خروج بچه ها هم درگیر شدم . العانم ۱ ساعته رسیدم خونه و تا حدودی جنازه کاملم !

این روز  رو به همه سربازان جان بر کف (!) تبریک میگم ! ایشالله هر چه زودتر این خدمت ما هم تموم بشه (بلند بگین آمیــــن)