خبر اعدام بهنود شجاعی رو تو یه مجله خوندم . دلم گرفت . به این فکر کردم که تو همه این سالهایی که تو زندان بوده ؛ چه ها کشیده و چندان مرگ رو به چشم دیده . به اینکه عذاب هایی کشیده که محقش نبوده و در حد سن و سالش نبوده … به اینکه خانواده مقتول که با سماجتی عجیب اعدامش رو مطالبه کردند ، با همه درد از دست دادن عزیزشون ، چطور تونستند چهره معصوم بهنود رو ببینن رو باز هم به خوسته “بحق” خودشون اصرار کنند.
سری به سایت “اعدام کودکان را متوقف کنید” می زنم رو فهرست کودکان زیر ۱۸ سال ایرانی رو میبینم که اعدام شدند نگاه می کنم . ۱۵ سال ، ۱۶ ، سال … با اینکه هیچ سررشته ای از حقوق ندارم ، شدیدا احساس میکنم قانون هایی بایست اصلاح بشه … اما نمی دونم تا اون زمان چند تا بچه و نوجوون دیه باید طعم تلخ مرگ رو بچشن
روحش شاد
جاتون خالی ؛ یه عالمه انار و سیب و بلال خوردیم ! چند دست حکم بازی کردیم و کلی از گذشته ها گفتیم ! وقت نهار هم جوجه کبابی که مامان مهران زحمتش رو کشیده بود ، طبخ و نوش جان کردیم 
اولین سالهای آشناییم با اینترنت بود که مثل همه تازه وارد هابه این دنیای زیبا ، یه ID یاهو برای خودم ساختم . مدتها باهاش کار می کردم و اطلاعات نسبتا مهمی درش داشتم . امایه روزبه خودم اومدم و دیدم که یک سالی هست که باهاش کار نکردم و پسوردش رو هم فراموش کردم . تمام راههای ممکن رو هم برای برگردوندن پسوردم امتحان کردم و متاستفانه نتیجه نگرفتم . این شد که مجبور شدم بااولین نشانه خودم در دنیای مجازی خداحافظی کنم ! این رو به عنوان مقدمه ای گفتم که اهمیت پسوردها رو در دنیایمجازی گوشزد کرده باشم . فقطیک لحظه فکر کنید بنا به هر دلیلی تمام پسوردهاتون رو فراموش کنید ! از پسورد ایمیل ها گرفته تا سایت ها و شبکه های اجتماعی و… دنیا روی سرتون خراب نمیشه ؟!
خوندن تاریخ ، و مخصوصا تاریخ ایران همیشه برام ویژگی و جذابیت خاصی داشته و داره . معتقدم که همه بایتس در باره شهر و دیار و کشوری که درش زندگی می کنند اطلاعات کافی داشته باشند تا به اصل خودشون نزدیک تر بشن . شاید برای همه ما خوندن کتاب های قطور و سنگین تاریخی ، همیشه و همه جا ممکن نباشه و بهرین گزینه بسنده کردن به نشریان تخصصی این حیطست .