تو این یازده ماهی که از خدمتم میگذره ؛ تمام سعیم رو کردم که با کسی درگیر نشم . دوست داشتم و دارم راحت و بدون دغدغه اضافی خدتم کنم تا هر چه زودتر این دوران نکبت بگذره و تموم بشه . اما امروز یه اتفاق و درگیری بامزه با یکی از رسمی هامون پیش اومد که بدجوری قاتی کردم و تا یه قدمی بازداشت هم پیش رفتم که هنوز نمی دونم اجرا میشه یانه !

قضیه از اونجایی شروع شد که من و ۲ تا دیگه از بچه ها به زمین خوردن آقای “م” خندیدیم ! اون هم در تلافی این حرکت غیر انسانی ما ؛ ۲ ساعت دیرخروجمون کرد.! اما ای کاش بیخیال میشدم و پی قضیه رو نمی گرفتم . قضیه با اعتراض من ادامه پیدا کرد و در نهایت با داد و بیداد و بد و بی راه گفتن من به آقای “م” خاتمه پیدا کرد . آقای “م” هم تهدیدم کرد شنبه صبح می فرستتم بازداشتگاه

نتیجه اخلاقی ۱: کسی رو مسخره نکنید ؛ حتی اگر سزاوارش بود !

نتیجه اخلاقی ۲ :‌ پیگیر مسائلی که میدونید مقصرید رو نشید ؛ چون گند قضیه در میاد

تو پادگان عریض و طویل ما هزار و یک فرماندهی و معاونت و قسمت و دایره مختلف هست که شکر خدا ؛ تو هیچکدومشون کار قابل توجهی صورت نمی گیره ! یه قسمت خیلی باحال هم داریم به اسم “خدمات فنی و مهندسی” که سربازهاش روی قسمت “مهندسی”ش تاکید ویژه ای دارند! چیزی که در مورد این قسمت جالب توجهه ؛ اکیپ سربازهاشه !

تمام قسمت های اداری ؛ بین یک تا ۵ سرباز دارند که کارهای اداری و خدماتیشون رو انجام می دن . مثلا قسمت ما ۵ دفتر دارِ وظیفه و یه آبدارچی داره ! کار هر قسمت هم مشخصه و همه وظیفه روتین خودشون رو میدونن و کم و بیش انجام میدن . ولی در مورد خدمات همه چیز فرق می کنه . خدماتیها در عمل هیچ کار خاصی ندارند . به نظر من این قسمت رو صرفا واسه این درست کردند که سربازهای مازاد نیاز الکی ول نباشن . سرباز های این قسمت رو ۴ دسته تشکیل میدن :

۱- سربازهای اخراجی : سربازهایی که قوانین پادگان رو نقض می کنن ؛ مثلا سیگار می کشن یا زیاد تاخیر می کنن و یا مسئولشون ازشون راضی نیست ؛ عملا بدرد پشت میز نشستن و کار اداری نمی خوره

۲- سربازهای فراری :تجربه ثابت کرده سربازی که یکبار فرار کنه ؛ دوباره هم فرار میکنه ! روی همین اصل سرباز فراری هایی که بر میگردن رو تو قسمت های اداری راه نمیدن .

۳- سربازهای آخر خطی :‌ سربازهایی که مدت کمی از خدمتشون مونده و نمیشه تو قسمت خاصی جاشون داد . چون تا بخوام جا بیافتن ؛ باید خداحافظی کنن !

۴- سربازهای بی سواد :‌ سربازی که سواد خوندن و نوشتن نداشته باشه و نتونه یه نامه ساده اداری رو تایپ کنه ؛ عملا جایی در هیچ هیچ قسمتی نداره

میبینی که ترکیب جالبی دارن این خدماتیها ؟! حالا کارشون چیه ؟‌خدمات !

هر روز صبح از ساعت ۶٫۳۰ که وارد پادگان می شن تا ساعت ۹ این ور و اونور میچرخن . ساعت ۹ مثل کارگرهایی که سر چهارراه منتظر کارفرما میشن ؛ روبروی دفترشون جمع میشن تا یکی از سرکارگردها برای کاری ببرتشون . بسته به نیاز فضل و پادگان ؛ هر روزی کار خاصی می کنن . یه روز بیل زنی ؛ یه روز آبیاری ؛ یه روز … هیچی ! نحوه کارکردن هم خیلی باحاله ! مثلا یه میدون نهایتا ۲۰ متری رو میدن به ۴ نفر برای شخم زدن . نهایت زمانی که این کار برای این تعداد نفر لازمه ؛ یک ساعته . حالا فکر کنید این کار قراره ۶ ساعت طول بکشه کلا قسمت شادیه …

تا اینجای خدمت ؛ به هر چیزی می تونستم فکر کنم مگر پایانش ! یعنی هیچ وقت نتونستم روزی رو تصور کنم که من هم مثل صدها نفری که تا حالا دیدم دنبال تسویه جمع کردنند ؛ دور پادگان دنبال پر کردن برگ تسویم از پادگان باشم . ولی حالا که خودم رو در میانه راه می بینم و دیگه راه “خیلی” طولانی و طی نشدنی ای جلو روم نمی بینم ؛ امیدوارتر از همیشه به آخر خط فکر می کنم . به تابستان ۸۹ …

اینروز ها خدمت شیرین تر از هر موقع دیگه ای میگذره . به معنای واقع کلمه در آزای صرف به سر میبرم . هر موقع می خوام میرم و هر موقع که بخوام میام !  حتی اگه نخوام نمیرم و آب هم از آب تکون نمی خوره . پست دادن هم شده مثل زنگ تفریح و هر وقت اراده کنم میدونم زمانشرو جابجا کنم ! کار راه اندازهمه بچه ها شدم و حال هایی بهشون میدم مثال زدنی !

ولی حقیقتا همه اینها چندان مهم نیست و ته خدمت ؛ تخله و عذاب آور . ولی می تونست خیلی خیلی بدتر از اینی باشه که هست …

تقریبا از یک هفته پیش بین تمام کارکنان پادگان ، چه رسمی و چه سرباز ؛ صحبت ها و پچ پچ های خاله زنکی ای مبنی بر تغییر مدیریت کلان پادگان به راه شد . از همون موقع پادگان به یه حالت نیمه غیر فعال در اومد ! تقریبا هیچ کدوم از مسدولان قسمت ها تصمیم خاصی نمی گرفتن و ترجیح می دادن منتظر بمونن و ببینن رویه مدیریت جدید چطوریه تا کارهاشون رو با اون هماهنگ کنند . هیچ کس از مدیریتی که داره میره راضی نبود. ما سرباز ها به خاطر گیرهای بی خودی ای که می داد و رسمی ها به خاطر حذف اضافی کاریشون !

حالا این چیزها اصلا مهم نیست . مهم اینه که یه ارگان نظامی که بیش از ۲۰۰۰ پرسنل داره (درجه دار ، کارمند ، سرباز ، دانشجو) چطور به خاطر یه جایجایی شغلی همون کارایی نصفه و نیمه خودش رو از دست میده و همه از این هرج و مرج و بی مدیریتی که برای یه مقطع کوتاه به محیط حاکم میشه نهایت استفاده رو می برن ! همه منتظرن ببینن نظر مدیر جدید چیه تا براون مبنا تصمیم گیری و عمل کنند !

توی این هاگیر واگیر تغییر فرماندهی کل پادگان ؛ یه دفعه فرمانه قرارگاه که عملا فرمانده همه سربازهاست هم داره میره ! فرماندهی که هنوز یک ماه هم نیست به سمت جدیدش منصوب شده ، حالا به هوای یه سمت بالاتر و بهتر داره میره . این از یه نظر خیلی خوبه و از یه نظر خیلی بد . آقای “ر” فوق العاده بد اخلاق و سخت گیر بود ! رفتنش می تونه حداقل برای مدتی باز آزادی رو پادگان بیاره دی: اما اون روی سکه خبر از روی کار اومدن آدمی رو میده که به مراتب بدتر و خشن تره و می تونه خالق روزهای سختی توی پادگان باشه !

دارم فکر می کنم از اولین روزی که وارد یگان شدم تا حالا چقدر “تغییر” دیدم و هر تغییر به ظاهر بی ربط ، چقدر تغییر تو زندگیو خدمت من ایجاد کرد … آیا همه جای دنیا تغییر مدیریت به معنای تغییر همه کارهای خوب و بد قبلیه ؟