هیچ وقت ارزشی برای کارهای اداری و تشریفات مسخرش که تو مراکز نظامی متداوله قائل نبودم . اصولا ۹۰ درصد کاغذ بازیها و جلسه  و کمیسیون و نشست هایی که بدبختانه به خاطر موقعیتم تو پادگان ؛ درگیر همشون هستم رو مهم ندونسته و نمی دونم و سرسختانه معتقدم که همه این کارها رو میشه خیلی منطقی تر ؛ راحتتر و خوشایند تر انجام داد . ولی خوب ؛ نظر و عقیده من چندان اهمیتی نداره و من ؛ به عنوان یه مهره کارکشته مجبورم همیشه فرمانبردار باشم و در بهترین حالت ؛ فقط پیشنهاد بدم که در اکثر مواقع هم مورد قبول واقع نمیشه !

چیزی که مهمه ؛ اینه که برای شخص من اینکه حرف کی عملی بشه اهمیتی نداره . مهم اینکه که بهترین نظر که به سود هم سازمان و هم سربازها باشه عملی بشه ؛ با نگاهی کاملا بی طرفانه . ولی این فقط نظر منه و روسا ؛ بیشتر مایلن نظر “شخص” خودشون ؛ صرف نظر از بهترین بودن یا نبودن عملی بشه و یه جورایی گور بابای سرباز !

پله کردن زیر دست ها برای بالا رفتن ؛ فکر نمی کنم فقط تو پادگان ما ؛ که تو همه مراکز دولتی تو ایران رایجه . حاصلی هم نداره جز دیده شدن کوتاه مدت یه مقام مسئول و افت سطح کیفی مجموعه تابعه اون شخص . همینه که توی ۱ سال گذشته ؛ مجموعه ما ۳ و کل پادگان ۲ فرمانده عوض کرده ؛ بدون اینکه هیچ تغییر چشم گیری حاصل بشه .

بودن تو اینطور مجموعه ها برای آدمی مثل من که همیشه سعی داشتم و دارم تو زندگی به تعالی و بهتر شدن فکر کنم ؛ حقیقتا خیلی سخته . اینکه یکی از اجزاء؛ هرچند خیلی کوچیک از این سلسله باشی که مدام باید خودت رو با اخلاق و علائق مافوق فرم بدی تا حداقل خودت راحت باشی خیلی دردناک و جانکاهه ! همین موضوع باعث شده نگاه منفی ای که قبل از خدمت به کار دولتی داشتم ؛ صد برابر بدتر بشه !

بیخیال ….

هفته گذشته ؛ اصلا خوب نبود. فکر کن امید داشته باشی که چند روز عید رو با خیال راحت بمونی تو خونه و کلی کار ریز و درشت تلنبار شده روی هم رو انجام بدی ؛ اونوقت درست ۲ روز مونده به عید بهت بگن که بیا ! باید ۸ روز اول رو بی خیال شی و اگه بچه خوبی بودی ؛ ۸ روز می تونی آزاد باشی !

فکر اینکه این ۸ روز می تونست صرف چه کارهای جالب تری بشه و حالا مجبورم صرف چه کاری بکنم حالم رو ناخوش می کنه . مساله ؛ از دست دادن کنار خونواده بودن موقع سال تحویل و دید و بازدید نرفتن نیست ؛ که اگه فقط این بود خیلی هم خوشحال میشدم ‍ مساله کشتن زمانه بی بیرحمانه ترین شکل ممکن

نمی تونم بگم از اینکه خدمتم داره تموم میشه ناراحتم . ولی راستش اونقدری که هم که فکر می کردم قراره خوشحال بشم ؛ نیستم ! تموم شدن خدمت برای من ؛ یعنی شروع زندگی . زندگی ای که هرطور شروع بشه ؛ احتمالا تا آخرش همونطوری پیش میره و این خیلی خطرناکه

فکر اینروزها مدام حول کارها و برنامه های آیندم میچرخه . تا چند ماله پیش ؛ بهترین برنامه ای که برای پایان خدمتم داشتم ؛ یه مسافرت طولانی مدت بود به جاهای مختلف . ولی العان دیگه خیلی بهش فکرنمی کنم و فکر نمی کنم با اینهمه کاری که دارم ؛ حداقل تا یک سال بتونم این ایده رو پیدا کنم ! این اولین تغییر ….

اینکه مدام از کارهای زیاد مینالم ؛ به این خاطر نیست که آدم خیلی مهمی هستم یا دارم کارهای خیلی بزرگی انجام میدم ! علتش اخلاق گندی هست که دارم و اون اینکه فاصله بین شکل گرفتن ایده تو ذهنم تا اجراش خیلی کوتاهه ! یعنی به محضی که فکر کنم اگر فلان کار رو انجام بدم موفق خواهم شد ؛ سریعا به اجرا نزدیکش می کنم ! وقتی تعداد اینطور طرح های ضربتی زیاد میشن ؛ عملا همشون مسکوت می مونن و من بیچاره این وسط درمونده ! بخش زیادی از کارهای بعد از خدمتم سرو سامون دادن به عمده این کارهاست …

نگرانم . از تامین هزینه های مالی و معنوی پروژه هایی که دارم . از اینکه نکنه موفق نشم که اگر نشم بیچاره میشم ! از اینکه اگر همه چیز همونی که میخوام بشه ؛ درگیر یه زندگی ماشینی نشم…

زندگی سخت شد باز .. !