خوندن تاریخ ، و مخصوصا تاریخ ایران همیشه برام ویژگی و جذابیت خاصی داشته و داره . معتقدم که همه بایتس در باره شهر و دیار و کشوری که درش زندگی می کنند اطلاعات کافی داشته باشند تا به اصل خودشون نزدیک تر بشن . شاید برای همه ما خوندن کتاب های قطور و سنگین تاریخی ، همیشه و همه جا ممکن نباشه و بهرین گزینه بسنده کردن به نشریان تخصصی این حیطست .

متاستفانه و ایران نشریه تخصصی تاریخ خیلی کمه و همون تعداد کم هم از کیفیت خیلی خوبی برخوردار نیستند . معمولا یا از این ور بوم افتادن و بیشتر به تاریخ معاصر می پردازن و یا از اون ور بوم پرت شدن و زیاد داد ایران باستان رو می زنن . اصل امانت داری و حقیقت گویی زیاد رعایت نمیشه و خواننده رو به جان مطلب نمی رسونن.

حدود یک سال هست که موسسه همشهری اقدام به چاپ ویژه نامه وزینی با نام “سرزمین من” می کنه که از چند حیص قابل اهمیته . اول اینکه به نظرم تا بحال بزرگترین مجله ایه که اختصاصا به “ایران ” می پردازه و این به ایران پرداختن صرفا به تاریخ ختم نمیشه . در ایران متن شما علاوه بر تاریخ با جغرا فیا ، فرهنگ و سنن ایران هم آشنا می شید . به مون مقدار که از ایران باستان و تاریخ کهن ایران اطلاعات کسب می کنید ؛ درباره ایران معارصر ، آداب و رسوم و احوال امروز مردم دیار مختلف هم مطلب پیدا می کنید.

چاپ ایران من فوق العاده نفیسه . تمام صفحات گلاست و چیدمان خیلی خوبی داره این پارامتربه عقیده من یکی از مهمتری فاکتور ها برای تشخیص یه نشریه خوب و حرفه ایه . همچنین شما با خرید هر شماره این مجله ، در واقع یه گالری عکس هم می خرید ! تمام صفحات این مجله پر شده از عکس های عکاسان حرفه ای از جای جای ایران که حقیقتا با عنایت به چاپ عالیش ، فوق العاده چشم و روح نوازه !

مجله از طیف و گستره خیلی خوبی برخورداره و موضوعات زیادی رو شامل میشه . نویسندگانش قلم خوبی دارند و خوندش آدم رو ابدا خسته نمی کنه .

پیشنهاد می کنم حتما آخرین شماره این گاهنامه رو تهیه کنید از خوندش لذت ببرید. ضمنا می تونید با مراجعه به سایت “مجلات همشهری” قمست هایی از این مجموعه را آنلاین بخونید و یا به صورت آنلاین سفارش اشتراک بدید.

فکر کن ! تا ساعت ۲ پادگان باشی و بعد که میای خونه ، هوس کنی بری نمایشگاه ! ضمن اینکه تو خونه کلی کار از قبل مونده داشته باشی و بدونی که وقتی برگردی ؛ نایی برای کار نیست ، با این حال باز بری ، تصمیم فوق العاده ای نیست ؟

ترافیک از یک طرف ، نبود بنزین و بلد نبودن درست مسیر هم از طرف دیگه باعث شد تا از خیر با ماشین رفتن بگذرم و به متروی مهربان اما همیشه شلوغ اکتفا کنم . از ساعت ۴ که وارد محیط مصلی شدم ، ماجرا جویی چند ساعته من شروع شد :

۱- بر خلاف جمعه که با اهل منزل رفته بودیم و انجام هرگونه خلاف غیر ممکن بود ، اینبار تنها بودم و سبک بال ! بدون هیچ ترس و واهمه ای به محضی که از در مترو خارج شدم ، مالبروی دوست داشتنی رو اتش کردم و برای خودم ساعات خوبی رو متصور شدم !

۲- نمایشگاه نسبت به جمعه خلوت تر بود، ولی با این حال هنوز هم با تمام قوا شلوغ بود . جمعیتی که من روز جمعه تو مصلی دیدم ، بعد از جمعیتی که چند سال قبل روز شهادت امام رضا توی حرم دیده بودم ، بیشترین بود ، از نظر تعداد !

۳- کل ناشر های عمومی امسال زیر یک سقف بودند و بجای اینکه دنبال سالن انتشارات مورد نظر بگردی ، می بایست اسم راهرو رو می فهمیدی . فکر کنم حدود ۴۰ راهرو بود که توی هر راهرو حداقل ۲۰ غرفه وجود داشت . خیلی بلدیت می خواد که غرفه و راهرویی رو از دست ندی !

۴- معمولا جلوی غرفه هایی که دوست داشتم بیشتر بایستم و کتابهاش رو زیر و رو کنم (کاروان ؛ نی ؛ قطره ، فانوس و…) شلوغتر بود ! همین باعث می شد که در بهترین حالت نتونم بیشتر از نصف کتابها رو رصد کنم .

۵- با اینکه دوبار و هر بار حدود ۵ ساعت توی نمایشگاه بودم ، ولی بیشتر از نصف غرفه ها (منهای غرفه های دانشگاهی و خارجی و درسی) رو رصد کنم ! ماشالله اینقدر شبستان بزرگه که فکر نمی کنم حتی با سه بار رفتن هم بتونم مدعی بشم کل غرفه ها رو شخم زدم !

۶- بزرگترین معضل این بود که بعد از هر خرید ، مقداری به حجم و وزن نایلون های دستم اضافه میشد و این یعنی یه عذاب شیرین به عذاب های شیرین قبلی اضافه شدن! فقط خدا می دونه چند بار از خرید چند تا کتاب فقط به خاطر ترس از حملشون منصرف شدم !

۷- نمایشگاه برای ما فقرا ؛ هیچ حسنی که نداشته باشه ، تخفیف های نسبتا خوبی داره ! از حداقل ۱۰ درصد تا ۵۰ درصد ! نمی دونید چه حالی میده وقتی غرفه محبوبت کتابهاش رو با ۳۰ درصد تخفیف میده !

۸- می تونید تو ذهنتون لذتی رو بالاتر از خوردن یک عدد ژامبون مرغ با سس فرامون ، اون هم بعد از یک خرید طولانی متصور بشید ؟! تازه می تونید با کمی ابتکار یه نخ سیگار هم به آخر اضافه کنید !

۹- کم کم وقت خداحافظی از نمایشگاه و سلام به مترو فرا رسید ! ماحصل این گشت چند ساعته ، ۴ کیسه نایلونی بزرگ و چند ده جلد کتاب شد که با عذاب فرامون رسوندمشون خونه . این عذاب دقیقا از لحظه خروج از سالن شروع شد و طی رسیدن به مترو، قطار عوض کردن ها و گیر کردن میان شلوغی و… تا لحظه رسیدن به خونه و پهن کردن وسط هال ادامه داشت ! ولی ماحصل شیرین و دوست داشتنی بود ! یه عالمه کتاب !

۱۰- حداقل برای سه ماه کتاب دارم ! سه ماه ِ پر کتاب و شیرین

مدت تقریبا زیادی بود که کتاب نخونده بودم . اکثر وقتی که می باست به خوندن اختصاص می دادم رو با گودر و مجله و وبلاگ پر کرده بودم و این وسط دیگه وقتی برای کتابخونه نخونده ام باقی نمی موند ! اما از یکی ، دو هفته قبل یک اتفاق کوچیک باعث شد باز هم یار ِ مهربان رو دستم بگیرم و با هم ساعاتی معاشقه کنیم !

ظرف هفته گذشته کتابی می خوندم با نام “چرا عقب مانده ایم ؟” که نگاهی جامعه شناسانه داشت به مردم ایران و علل عقب افتادگیمون

نویسنده کتاب ، اول با کلی رعایت آداب و احترام ، به نحوی که به کسی بر نخوره عقب موندگیمون رو بیان و با ارائه مدارکی ثابت می کنه . بعد هم دلایل و فرضیه های موجود از قبیل حمله اعراب ، استعمار ، طاغوت و… رو بررسی می کنه و عملا همه رو یا نفی میکنه یا درصدتاثیرشون رو خیلی ضعیف حساب می کنه . بعد هم فرضیه خودش رو که ” رفتار و عادات” مردم هست رو مطرح می کنه و دهها دلیل برای حرفش میاره که حقیقتا منطقی ومستدلل هست .

در نهایت میاد خلقیات ایراینها رو مورد بررسی قرار میده و اصلی ترین علت کج رفتاری ایرانیان رو “دروغگویی” عنوان می کنه .در نهایت فرضیه چند شخصیتی رو مطرح می کنه و ثابت می کنه ما آدم هایی چند وجهی هستیم و عموما در تسخیر بدترین وجه ممکنیم و کمتر سراغ شخصیت بالغ با متفکر می ریم !

کتاب نسبتا خوبی بود . نثر قابل قبول و عامیانه ای داشت و میشد حس کرد که نویسنده بدون غرض و و اقع بینانه عقاید و ماحصل تحقیقاتش رو بیان می کنه . البته حجم تقریبا زیادی از کتاب به خاطرات و مثال های کوچه بازاری جنای نگارنده اختصاص داشت که به نظر من میشد حذف یا حداقل کوتاه تر بشه .

شناسنامه کتاب :

نام : چرا عقب ماندیم ؟ جامعه شناسی مردم ایران

نویسنده :‌ دکتر علی محمد ایزدی

انتشارات : نشر علم

قیمت : ۴۲۵۰ تومان