مثل ۲۱ سال قبل ؛ هنوز روزها پشت سر هم میگذرن . گاهی سریع و گاهی آروم. بعضا خوب و غالبا معمولی ! اینروز های ما هم معمولیه و هم خوب . به این نتیجه رسیدم که فشار خدمت ؛ وقتی بیشتر میشه که بیشتر بهش فکر می کنم . تمام سعیم رو می کنم که کمتر بهش فکر کنم و بها بدم تا این مقطع ۳ ماهه هم بگذره …

سالگرد آشوب (!) هم گذشت . خوشحالم که خبری نبود و آماده باش نخوردیم و روال خدمت به هم نخورد . ناراحتم که ….

کارهای شرکت هم معمولی پیش میرن . یعنی در واقع اتفاق و پیشرفت خارق العاده ای صورت نگرفته . هنوز هم در حال برآورده کردن نیاز ها و ملزومات اولیه ایم . منشی جدیدالورود هنوز به خوبی به کارش توجیه نیست و تقریبا تمام روز رو تنهاست . تنها حسنش رسمیت بخشیدن به کاره و اگر بتونم تا یک ماه دیگه به آمادگی نسبی برسونمش ؛ کلاهمو باید بندازم هوا!

بابک خان جهانبخش هم به زودی کنسرت دارن . برادر خسروی هم آخر همین هفته تو اردیکه برنامه دارند . از بد روزگار این دو عزیز دل ؛ جزء محبوب های ما هستند و ما هم که عاشق موزیک تند و حرکات موزون ! چه کنم که “شرایط” نمیزاره تو برنامه هیچکدوم از این رفقا شرکت کنیم …

خدا بخواد ؛ پنجشنبه جمعه دارم میرم شمال . نفس کشیدن باید…

+ روزها ؛ سریع شب میشن و شب ها سریع روز . برنامه زندگیم کاملا هدفمند و فشرده شده . البته هنوز هم پرتی زیاد دارم . در کل از شرایط فعل بسیار راضی و خوشنودم

+ جمعه ای که گذشت ؛ سفر یک روزه ای داشتیم به ” تنگه واشی ” من بودم و یار همیشگی ، حامد و دوستی جدید . اینقدر سفر خوب و متفاوتی بود که ارزش یه پست پر و پیمون رو داره . شاید روزهای آینده اینکار رو هم کردم . خستگی یک ماه رو از تنم بیرون کرد .

+ تا میام سه ماه اضافه خدمت رو به طور کامل بپذیرم و خودم رو بهش وفق بدم ؛ خبری میرسه ! باز راهی باز شده که شاید بشه کاری کرد … یعنی میشه … ؟

اولین روزهای بعد از آموزشی که تازه وارد محیط پادگان شده بودم ؛ برای خودم کلی هدف تعیین کردم . مدام به خودم میگفتم این ۱۶ماه؛ نباید به بطالت بگذره و این چند تا کار رو باید انجام بدم . عدد روزهای این ۱۶ماه اینقد بزرگ بود که مطئنم کنه از پس این قولی که به خودم دادم بر خواهم اومد .

یک ماهی گذشت . به خودم گفتم خوب اشکال نداره ! تو دوران پست و ورود و خروج شیفتی که آدم نمی تونه برنامه ریزی درست و حسابی ای بکنه ! تصمیمم بر این شد که ۱۵ ماه بقیه که قراره اداری ورود و خروج کنم ؛ به کارها و برنامه هایی که از قبل تعیین کرده بودم برسم ؛

۲ ماه دیگه گذشت . خوشحال از سرعت زمان و ناراحت از اینکه هنوز هیچ کاری نکردم . ولی باز بهونه برای دلداری دادن خودم داشتم . می بایست به سیستم خدمت وقف پیدا می کردم تا با طیب خاطر به کارهام میرسیدم ! پس هنوز یک سالی وقت داشتم

۱۰ ماه گذشت . لفظ چشم به هم زدن؛ اینجاست که صحت پیدا می کنه . اینقدرسریع و عجیب گذشت که حتی فرصت دوباره دلداری دادن به خودم رو هم پیدا نکردم . طبق حساب و کتاب و جوب خطی که دارم ؛ حدود ۶۰ روز دیگه بیشتر پادگان نخواهم بود و این یعنی خدمت تمام . نه اینکه این مدت هیچ کاری نکرده باشم و دست روی دست گذاشته باشم ؛نه . اتفاقا کارهایی کردم که مطمئنم تو یکی دوسال آینده خیلی بهشون افتخار خواهم کرد و راه آیندم رو هموار تر می کنه . حرف بر سر …گشادی و این حرف ها نیست (که کلا اگر هم باشه می پذیرم!) بحث بر سر مدیریت زمان و استفاده مطلوب از اونه . چیزی که هر چقدر سعی کردم نتونستم (یا نخواستم) یا نشد که درست و اصولی یاد بگیرم.

این مقطعی که گذشت ؛ یقین دارم سخت ترین مقطع زندگیم بوده (خواهد بودش رو نمی دونم !) ولی حقیقت اینه کارهائیکه تو این مدت کردم ؛ اصلا تناسب منطقی با زمانی که داشتم نداشته . به عبارت ساده تر می تونستم و باید بهترو بیشتر پیشرفت می کردم .

عادم ندارم تو کارم زیاد به گذشته رجوع کنم . اینقدر تو زمینه های کاری و مالی ؛ اشتباه ها ؛ ریسک ها و تصمیم گیری های اشتباه و فاحش داشتم که اگر نبودند ؛ یقینا اوضاع فعلی خیلی بهتر از اینی بود که هست . ولی خدا رو شکر زیاد نگرانشون نیستم و تصمیم گرفتم بیشتر ازشون درس بگیرم تا افسوسشون روبخورم . زیاد دربند از دست دادن فرصت های مالی نیستم ؛ چون شدیدامعتقدم خرج کردم درهر زمینه ای (حتی نادرست و اشتباه ) شرایط رو برای جبران بهترش فراهم می کنه (عملا این نظریه از نظر علم اقتصاد مردوده ؛ ولی از نظر من و تجربیاتم ؛ کاملا اجراییه !) بیشتر ناراحت فرصت هائیم که از دست دادم و بسشتر ازاون ؛ نگران زمان روزهای آتی ام ..

صبح تازه رسیدم تهران . با حامد سفر جالبی داشتیم که در اولین فرصت مفصل توضیح خواهم داد . حالم خوب نبود . فکر می کردم این حالت تهوع و حال بهم خوردگی برای پرواز چند ساعت قبله . هر طور بود خوابیدم و صبح بدتر از قبل می دار شدم . گلاب به رو مبارکتون از شب قبل هرچی خورده بودم ….بدم نا نداشت . کوفته بودم و داغ. خسته و خواب آلود بودم . هنوز هم فکر می کردم بخاطر خستگی سفره.

تا عصر همینطوری ها گذشت . نه می تونستم کاری بکنم و نه راحت بخوابم . فکر میکردم مسموم شدم . تصمیم گرفتم برم دکتر . امیدوار بودم با چند تا قرص مشکل حل بشه !

به محضی که مشکلاتم رو گفتم ؛ دکتر شروع کرد به نوشتن . نمی دونم چی شد که پرسیدم : آقای دکتر آنفولانزا که نیست ؟‌دکتر هم خیلی خونسرد گفت چرا ، نوع آ ! بایستی استراحت مطلق کنی ! تا گفتم سربازم ؛ ۴ روز هم استعلاجی داد .

چند تا آمپول و یه عالمه قرص ارمغان آقای دکتر بود . با همون حال بد رفتم داروخانه و دارو ها رو تهیه کردم و برگشتم برای تزریق . نمی دونم چی هابود . ولی تا چند دقیقه بعد واقعا درد داشتم . نمی دونستم باید به خاطر ۴ رو استعلاجی که به انضمام جمعه وشنبه میشد ۶ روز تعطیلی خوشحال باشم تا به خاطر گرفتن یه بیماری کشنده ناراحت !

العان حالم خیلی بهتره . کماکان دل درد رو دارم . ولی احساس می کنم دیگه تب ندارم . یادم رفت از دکتر بپرسم سیگار کشیدن روی درمان این بیماری تاثیر منفی داره یانه ! داره آیا ؟!

تومحیط پادگان آدم های زیادی قبل و بعد از من اومدند و قبل از من رفتند . کم کم داره حساب کسایی که تسویه حساب کردن و برای همیشه از پادگان رفتند از دستم در میره. آدم هایی که باهاشون رفیق بودم و لحظه های خوشی با هم داشتیم . اسم خیلیهاشون تو ذهنم مونده و مدام خاطراتی که با هم داشتیم رو مرور می کنم . با علم به اینکه هیچکدوم از اونها  العان دیگه حتی یادی هم از من ندارند . چون اونها مثل من خاطره باز نیستند …

کاش اینطور نبودم .. اینقدر زود به آدم ها دل نمی بستم تا اینطور برام مهم نشن و ندیدنشون آزارم نده …

بعد از کلی کار کرن و پس انداز کردن ؛ چند میلیونی کنار گذاشتم برای خرید ماشین . این چند وقته از هر کس که  سررشته ای در این زمینه دارشت  سوال کردم و بالاخره هفته پیش تصمیم گرفتم یه پژو ۴۰۵ صفر از کارخونه بخرم . تقریبا تمام مراحل اداری رو طی کردم و قرار شد روز بعد برای عقد قرار داد برم نمایندگی و کار رو تموم کنم که یه اتفاق عجیب و دور از تصور افتاد . مامان پیشنهاد داد به جای ماشین خونه بخرم ! حالا کل پول من حدود ۱۰ میلیون بود و خونه مورد نظر ۵۰ میلیون ! به هر ضرب و زوری که بود و با کمک مامان و بابا پول نقد رو به ۲۰ تومن ارتقا دادیم و بااحتساب وامی که روی خونه بود و پول پیش مستاجر و قبول اینکه ۱۰ سال اقساط وام رو پرداخت ؛ تا یه قدمی صاحبخونه شدن رفتم .

تمام این اتفاقات کمتر ازیک هفته اتفاق افتاد . هیچوقت فکر نمیکردم به این زودی و آسونی صاحبخونه بشم . البته تا ۱۰ سال دیگه ، یعنی زمانی که کل اقساط رو پرداخت نکردم حق ندارم خودم رو صاحبخونه بدونم ! ولی راضیم به همین که بدون یه چاردیواری تو این شهر بزرگ دارم که می تونم رو ادعای مالکیت کنم !

هنوز هم معتقدم به ماشین بیشتر از خونه نیاز دارم . ولی راستش حس صابخونه بودن خیلی شیرین تر ا صاب ماشین بودنه !