دو تا از دوستان پادگان ؛ با اینکه از خیلی لحاظ با هم فرق دارن ؛ یه جمله مشابه بهم گفتن تو این چند وقت که بدجوری تو مخم رفته ! یعنی در واقع نتونستم این تفاوتی که بینمون هست رو هضم کنم . راستش دچار تردید شدم که من مشکل دارم یا اونا . معین خیلی وقت پیش می گفت “اصلا نمیتونم تصور کنم یه پنجشنبه بعد از ظهر رو تو خونه باشم و شب زودتر از ساعت ۲ برگردم خونه” میثاق هم میگفت “اگه یه روز از خونه بیرون نرم ؛ اهل بیت می پرسن چته ؟! مشکلی داری که نمی ری بیرون ؟!” خوب این با منی که کلا تو خونم خیلی فرق می کنه ! منی که حتی قبل از خدمت هم خیلی گزیده بیرون میرفتم و سعی میکردم خیلی زود برگرم (با اینکه ابدا محدودیتی نداشتم و ندارم)

بیرون برام چیز جذابی نداره و ترجیح میدم تو خونه و پشت کامپیوترم بشینم و آهنگ گوش کنم و حالشو ببرم !

حالا به نظر شما میثاق و معین که بخش اعظمی از عمر شبانه خودشون رو تو خیابون می گذرونن ؛ کار اصلیشون چیه؟ یقینا دنبال کار فرهنگی و اخلاقی نیستند و در بهترین شرایط میشه تصور کرد با دوستانی همفکر خودشون ؛ میشینن به جایی و قلیون میکشن و حالشو میبرن ! والا منم با رفیقام میرم بیرون و سیگار می کشیم و چشم و وگوشمون رو میجنبونیم و حالشو میبریم ! ولی نه دیگه اینقدر روال مند (!)

این عادات ددری بودن ؛ منحصر به میثاق و معین نیست و خیلی از هم سن و سالهای من اینطورین . نه میخوام بگم اون سیستم درسته و نه سیستم من که در مورد سیستم خودم شدیدا به نادرست بودنش معترفم ؛ حقیقتا میخوام خوب رو از بد تشخیص بدم …

خدا رو شکر شاخ غولی که دو ماهی درگیرش بودم رو هفته پیش کاملا شکوندم و العان کمی خیالم راحت . ولی مثل همیشه دهها کار ریز و درشت رو زمین مونده دارم که همیشه حواله می کنم به آخر هفته ها ! قاعدتا آخر هفته ها فرصت مناسبی برای هر کاریه . از پنجشنبه ساعت ۱۲ ظهرتا جمعه ساعت ۲ نصفه شب قاعدتا میشه خیلی کارها کرد . ولی تجربه ثابت کرده توفیر چندانی با روزهای معمولی نداره !

اینقدر روزها و هفته ها و ماهها بی رحمانه و سریع می گذرند که هر طور برنامه ریزی می کنم ؛ به هیچی نمیرسم . پوچ پوچ .

نگرانم . از اینکه نمی تونم وقتم رو مدیریت کنم . و بیشتر از اینکه این بلای خانمان سوز بعد خدمت هم همراهم بیاد. راههای زیادی رو امتحان کردم . دفترچه یادداشت ؛ stick ؛ برنامه ریزی . ولی هیچکدوم جواب نداد . یعنی من خیلی مصر نبودم …

کلافم…

خیلی اتفاقی ؛ اتفاق افتاد ! همه چیز از یه حال به هم خوردن ساده شروع شد ! از رسیدن به این سوال که “تا کی میخوای بکشی” از خسته شدن از بوی گند ؛ از درد سینه ….

بیخیال سیگار شدم .. برعکس دفعات قبل ؛ خیلی هم سرسختم و مستعد …

حدود ۶ ساعته که پاکی دارم دی:

چندروزیه دارم برای چند دهمین بار به ترک سیگار فکر می کنم . یمتقاعد شدم که سیگار ؛ دیگه برام همدم نمیشه و باید از شر هم خلاص شیم .ولی ….

خیلی اتفاقی داشتم آرشیو سال گذشته وبلاگم رو مرور می کردم که دیدم درست یکسال پیش در چنین روزی ؛ دقیقا همین تصمیم رو خبلی انقلابی تر گرفتم ! این پست دقیقا ۴ آذر ۸۷ ارسال شد و البته هیچوقت تا به امروز اجرایی نشد !

ولی به زودی اتفاقاتی خواهد افتاد:) بزار این بسته هم تموم شه …

خبر اعدام بهنود شجاعی رو تو یه مجله خوندم . دلم گرفت . به این فکر کردم که تو همه این سالهایی که تو زندان بوده ؛ چه ها کشیده و چندان مرگ رو به چشم دیده . به اینکه عذاب هایی کشیده که محقش نبوده و در حد سن و سالش نبوده … به اینکه خانواده مقتول که با سماجتی عجیب اعدامش رو مطالبه کردند ، با همه درد از دست دادن عزیزشون ، چطور تونستند چهره معصوم بهنود رو ببینن رو باز هم به خوسته “بحق” خودشون اصرار کنند.

سری به سایت “اعدام کودکان را متوقف کنید” می زنم رو فهرست کودکان زیر ۱۸ سال ایرانی رو میبینم که اعدام شدند نگاه می کنم . ۱۵ سال ، ۱۶ ، سال … با اینکه هیچ سررشته ای از حقوق ندارم ، شدیدا احساس میکنم قانون هایی بایست اصلاح بشه … اما نمی دونم تا اون زمان چند تا بچه و نوجوون دیه باید طعم تلخ مرگ رو بچشن

روحش شاد

رضا ،متولد سال شصت و نهه . تازه شده ۳ ماه خدمت . تا سوم راهنمایی بیشتر درس نخونده . کار درست و درمونی نداره و وضع مالی خوبی نداره . همون هفته اولی که اومد پادگان ؛ یک هفته مرخصی گرفت برای مراسم عقدش .

۲ ماه از اون روز گذشت  . امروز بایه پرونده زیر بغل اومد دفترفرمانده . نتیجه سونوگرافی همسرش بود . یکماهه بارداره . یعنی رضا تا ۸ ماه دیگه “بابا میشه”

اینروزا اصلا حال خوشی ندارم . احساس می کنم از اصلی که هیچوقت نداشتم دور افتادم ! احساس می کنم “خدمت” باعث شده نتونم به اون چیزی که می خوام برسم . برنامه ای برای زندگی ندارم . از هرگونه امید خالی شدم و فردا فقط برام یک معنی داره “پادگان”

عصرها ؛ اگر شیفت نداشته باشم ؛ خسته و درمونده میام خونه . هنوز پام به اتاقم باز نشده ؛ پلکام ناجوانمردانه سنگینی می کنن و هر چی مقاومت می کنم بیشتر فشار میارن . مدام به امید فردایی بهتر ؛ راحتتر و سبک ترم .

یادش به خیر … تو اموزشی مدام به خودم می گفتم بعد از آموزش ؛ تا ظهر پادگانم و بعد از ظهر هزار تا کار می تونم بکنم . کلاس زبان برم . کتاب بخونم . تئاتر ببینم … دریغ که تو این ۵ ماه ؛ ۵ تا فیلم ندیدم و ۵ تا کتاب هم نخوندم …

دوستی از بزرگی نقل قول میکرد “زندگی آن چیزی نیست که زیسته ایم ؛ آن چیزیست که به یاد می آوریم تا روایتش کنیم” راست می گفت . با این حساب من ۷ ماهی میشه که زندگی نمی کنم . اینقدر روزها عین هم , سنگین و عذاب آور و دردناکند که پیزی برای بازگو کردن حتی برای خودم هم ندارم …

یه دوست دیگه می گفت “بری خدمت تمام افکارت عوض میشه ، به زندگی جور دیگه ای نگاه می کنی” راست می گفت / ولی اون دوست بالایی میگفت “اگه چارچوب فکری خودت رو داشته باشی ، هیچ فرقی نمی کنی” نمی دونم راست میگفت یا نه  . چون دقیقا نمی دونم چارچوب فکری ای داشتم که حالا بخواد دستخوش تغییر بشه یا نه

مضطربم . احساس می کنم از خودم عقب افتادم . از همه اون چیزهایی که می بایست العان داشته باشم و ندارم . از همه کتاب هایی که میبایست خونده باشم ولی نخوندم . از همه جاهایی که باید میدیدم ؛ ولی ندیدم . از “خودی” که باید میشناختم و هنوز دنبالشم .

عصر ها مثل احمق ها میرم بیرون . خسته ام و عصبی . به امید کمی آرامتر شدن . آهنگ شادو تند میگذارم و صدا رو تا اونجایی که راه داره بلند می کنم . پشت سر هم هم سیگاره که روی لبم میشینه و میره پایین . آخرش هم بعد ازیک ساعت اینور و اونور رفتن ؛ برمی گردم . هر شب یک مسیر ؛ چند آهنگ مثل هم و چند نخ سیگار . حتی تکرار هم تکراری شده

سروکله زدن که نه , فرمانبرداری از یه سری آدم کوته فکر که گاهی به خودم حق می دم به آدم بودنشون شک کنم پاک کلافم کرده . گاهی , میل داد زدن دارم و گاهی گریه …

عاصی ام . خسته , درمانده و از همه بدتر تنها تر از همیشه . العان بیشتر از همه عمرم احساس تنهایی می کنم . حس می کنم نیاز دارم به کسی که گوش شنوا داشته باشه برای حرف هام . به کسی که بتونم عصر ها باهاش قدم بزنم و حرف بزنم .

روشنی ای در کار نیست . همه جا سیاهه انگار . همه چیز دقیقا اونطوریه که نباید یا من نمی خوام …

خدایا … ناچارا کمک کن …

معمولا آدم ها روز تولدشون رو دوست دارن . یعنی این طور به نظر میرسه که روز تولد آدم می بایست دوست داشتنی باشه . ولی برای من هیچوقت اینطوری نبوده . نه اینکه بگم از اینکه بخوام بگم بدم میاد ها نه ؛ اتفاقا همیشه تیر که میرسه یه جورایی ذوق می کنم ؛ ذوق می کنم … ذوقی که خوشحالی نیست . ولی وقتی به روز تولدم میرسم احساسم عوض میشه . یه جورایی یاس منو میگیره …

امروز تولدم بود . ۲۲ تیر …. ۱۰ دقیقه پیش مراسم جمع و جور تولدم تموم شد ؛ کیک رو بریدیم و مهمون ها که محدود به خواهر و برادرم بودن رفتن خونشون . درست مثل هرسال بود . محبوب و علی و بابا و مامان کادو ها رو دادن ، شمع ها رو فوت کردم و کمی حرکات موزون انجام دادیم و بالاخره تمام . تقریبا مثل تمام تولد های روی زمین …

آدم ها برای چی تولد میگیرن ؟ برای اینکه به خودشون یادآوری کنن که یکسال دیگه روی زمین بودن ؟ برای اینکه به خودشون بگن که یه سال دیگه هم گذشت و هیچ ؟ مثلا چه اتفاق مهمی می افته که اینقدر برای همه جذابه ؟!

امروز هم مثل همه روزهای این چند ماه اخیر بود . معمولی و بد و خسته کننده . احساس می کنم سایه خدمت روی زندگیم باعث شده نسبت به همه چیزهای خوب احساس بدی داشته باشم  . امیدوارم اینطورباشه و این احساس بی تفاوتی نسبت به همه چیز بعد از خدمت تموم بشه ..