خیلی اتفاقی ؛ اتفاق افتاد ! همه چیز از یه حال به هم خوردن ساده شروع شد ! از رسیدن به این سوال که “تا کی میخوای بکشی” از خسته شدن از بوی گند ؛ از درد سینه ….

بیخیال سیگار شدم .. برعکس دفعات قبل ؛ خیلی هم سرسختم و مستعد …

حدود ۶ ساعته که پاکی دارم دی:

چندروزیه دارم برای چند دهمین بار به ترک سیگار فکر می کنم . یمتقاعد شدم که سیگار ؛ دیگه برام همدم نمیشه و باید از شر هم خلاص شیم .ولی ….

خیلی اتفاقی داشتم آرشیو سال گذشته وبلاگم رو مرور می کردم که دیدم درست یکسال پیش در چنین روزی ؛ دقیقا همین تصمیم رو خبلی انقلابی تر گرفتم ! این پست دقیقا ۴ آذر ۸۷ ارسال شد و البته هیچوقت تا به امروز اجرایی نشد !

ولی به زودی اتفاقاتی خواهد افتاد:) بزار این بسته هم تموم شه …

خبر اعدام بهنود شجاعی رو تو یه مجله خوندم . دلم گرفت . به این فکر کردم که تو همه این سالهایی که تو زندان بوده ؛ چه ها کشیده و چندان مرگ رو به چشم دیده . به اینکه عذاب هایی کشیده که محقش نبوده و در حد سن و سالش نبوده … به اینکه خانواده مقتول که با سماجتی عجیب اعدامش رو مطالبه کردند ، با همه درد از دست دادن عزیزشون ، چطور تونستند چهره معصوم بهنود رو ببینن رو باز هم به خوسته “بحق” خودشون اصرار کنند.

سری به سایت “اعدام کودکان را متوقف کنید” می زنم رو فهرست کودکان زیر ۱۸ سال ایرانی رو میبینم که اعدام شدند نگاه می کنم . ۱۵ سال ، ۱۶ ، سال … با اینکه هیچ سررشته ای از حقوق ندارم ، شدیدا احساس میکنم قانون هایی بایست اصلاح بشه … اما نمی دونم تا اون زمان چند تا بچه و نوجوون دیه باید طعم تلخ مرگ رو بچشن

روحش شاد

رضا ،متولد سال شصت و نهه . تازه شده ۳ ماه خدمت . تا سوم راهنمایی بیشتر درس نخونده . کار درست و درمونی نداره و وضع مالی خوبی نداره . همون هفته اولی که اومد پادگان ؛ یک هفته مرخصی گرفت برای مراسم عقدش .

۲ ماه از اون روز گذشت  . امروز بایه پرونده زیر بغل اومد دفترفرمانده . نتیجه سونوگرافی همسرش بود . یکماهه بارداره . یعنی رضا تا ۸ ماه دیگه “بابا میشه”

اینروزا اصلا حال خوشی ندارم . احساس می کنم از اصلی که هیچوقت نداشتم دور افتادم ! احساس می کنم “خدمت” باعث شده نتونم به اون چیزی که می خوام برسم . برنامه ای برای زندگی ندارم . از هرگونه امید خالی شدم و فردا فقط برام یک معنی داره “پادگان”

عصرها ؛ اگر شیفت نداشته باشم ؛ خسته و درمونده میام خونه . هنوز پام به اتاقم باز نشده ؛ پلکام ناجوانمردانه سنگینی می کنن و هر چی مقاومت می کنم بیشتر فشار میارن . مدام به امید فردایی بهتر ؛ راحتتر و سبک ترم .

یادش به خیر … تو اموزشی مدام به خودم می گفتم بعد از آموزش ؛ تا ظهر پادگانم و بعد از ظهر هزار تا کار می تونم بکنم . کلاس زبان برم . کتاب بخونم . تئاتر ببینم … دریغ که تو این ۵ ماه ؛ ۵ تا فیلم ندیدم و ۵ تا کتاب هم نخوندم …

دوستی از بزرگی نقل قول میکرد “زندگی آن چیزی نیست که زیسته ایم ؛ آن چیزیست که به یاد می آوریم تا روایتش کنیم” راست می گفت . با این حساب من ۷ ماهی میشه که زندگی نمی کنم . اینقدر روزها عین هم , سنگین و عذاب آور و دردناکند که پیزی برای بازگو کردن حتی برای خودم هم ندارم …

یه دوست دیگه می گفت “بری خدمت تمام افکارت عوض میشه ، به زندگی جور دیگه ای نگاه می کنی” راست می گفت / ولی اون دوست بالایی میگفت “اگه چارچوب فکری خودت رو داشته باشی ، هیچ فرقی نمی کنی” نمی دونم راست میگفت یا نه  . چون دقیقا نمی دونم چارچوب فکری ای داشتم که حالا بخواد دستخوش تغییر بشه یا نه

مضطربم . احساس می کنم از خودم عقب افتادم . از همه اون چیزهایی که می بایست العان داشته باشم و ندارم . از همه کتاب هایی که میبایست خونده باشم ولی نخوندم . از همه جاهایی که باید میدیدم ؛ ولی ندیدم . از “خودی” که باید میشناختم و هنوز دنبالشم .

عصر ها مثل احمق ها میرم بیرون . خسته ام و عصبی . به امید کمی آرامتر شدن . آهنگ شادو تند میگذارم و صدا رو تا اونجایی که راه داره بلند می کنم . پشت سر هم هم سیگاره که روی لبم میشینه و میره پایین . آخرش هم بعد ازیک ساعت اینور و اونور رفتن ؛ برمی گردم . هر شب یک مسیر ؛ چند آهنگ مثل هم و چند نخ سیگار . حتی تکرار هم تکراری شده

سروکله زدن که نه , فرمانبرداری از یه سری آدم کوته فکر که گاهی به خودم حق می دم به آدم بودنشون شک کنم پاک کلافم کرده . گاهی , میل داد زدن دارم و گاهی گریه …

عاصی ام . خسته , درمانده و از همه بدتر تنها تر از همیشه . العان بیشتر از همه عمرم احساس تنهایی می کنم . حس می کنم نیاز دارم به کسی که گوش شنوا داشته باشه برای حرف هام . به کسی که بتونم عصر ها باهاش قدم بزنم و حرف بزنم .

روشنی ای در کار نیست . همه جا سیاهه انگار . همه چیز دقیقا اونطوریه که نباید یا من نمی خوام …

خدایا … ناچارا کمک کن …

صادقانه جواب بدید ! تا بحال براتون پیش اومده یکی رو دوست داشته باشید ، از دیدنش خوشحال بشید یا مایل باشید باهاش معاشرت کنید ، ولی بنا به هزار و یک دلیل نتونید یا نخواید بهش بگید ؟

منظورم منحصرا جنس مخالف نیست . اتفاقا بیشتر مقصودم روی جنس موافقه !

اصلا بگذارید یک طور دیگه بپرسم . چند بار تا حالا به دوست ِ صمیمی ِ جنس ِ موافقتون گفتید که از دیدنش خوشحال میشید و از اینکه باهاش دوست هستید خوشحالید ؟ براتون پیش اومده که مایل باشید با یکی از اقوامتون یا دوستان دوستتون صمیمی تر بشید ، ولی ترجیح دادید محافظه کارانه تر برخورد کنید و به طرف نزدیک نشید یا ترجیح بدید ابراز دوستی از طرف ِ مقابل باشه ؟

اگه جوابتون به همه سوال های بالا منفیه ، شما آدم خیلی خوبی هستید و یقینا دوستان زیادی دارید ! ولی بدبختانه من اینطور نیستم و باز متاستفانه اکثر آدم هایی که باهاشون راحت بودم و این سوال رو ازشون پرسیدم هم حال و روزی شبیه به من رو داشتند !

دلیل ِ شخص ِمن هم ، غرور ِ مسخرمه ! یه حس ابلهانه همیشه درونم داد میزنه که آهای ! تو نباید اقدام کنی ، تو باید دوست ِ اون باشی ، نه اون دوست ِ تو !

اوضاع وقتی خراب تر میشه که گاها علاقه دارم به دوستای صمیمیم ثابت کنم (به دروغ) که خیلی دوستیمون برام اهمیت نداره و بیشتر شبیه تفننه !

لطفا من رو متهم به عوضی بودن ، مغرور بودن و بقیه الفاظ … نکنید ! به هر حال من اینطوریم و جدیدا به این نتیحه رسیدم که دنیا رو باید جور دیگر دید…

حالا اگر شما حال و هوایی بمثابه من دارید ؛ لطف کنید که کامنتی بگذارید و دلایلتون رو بگید . اگر هم راه حلی برای رفع این ایراد دارید ، دریغ نکنید ، لطفا …

سلام مامان

خوبی ؟

هیچوقت فکر نمی کردم نوشتن چند خط برای تبریک گفتن تولدت اینقدر سخت باشه . اول خواستم از خوبیهات تعریف کنم ، از “مادری” کردن هات . از صبوریهات ، از مهربونی هات … ولی نتونستم ، یعنی نه اینکه نتونم ها ، نتونستم اون چیزی که می خواستم رو بیان کن . هیچوقت تو نوشتن احساسم اینقدر درمونده نشده بودم…

چون می دونم خیلی کار داری ، باید غذای من و بابا رو درست کنی ، به کارهای خونه برسی ، ظرف بشوری ، جارو بزنی و… زیاد عرض تبریکم رو طولانی نمی کنم

تولدت رو که هر سال یادم میاره یکی رو دارم که دوستم داره و دوستش دارم رو به تو نه ، به خودم تبریک می گم .

همیشه ، باشی