روبروی خونه ما ؛ پیرزنی زندگی می کنه که روسی الاصله . سن وسالش که فکر می کنم بالای ۷۰ باشه ؛ ولی همیشه به خودش میرسه و لباس های شادی میپوشه. عموما آرایش کردنست و رنگ لاکش با لباسش و کفشی که می پوشه همخونی کامل داره . زیاد با هم رفت و آمد نداریم . نهایت رابطه ما با این خانم محترم ؛ سلام و علیک رسمی ؛ اونم تو جاهایی مثل آسانسور یا جلوی در ورودیه .

همین چند ساعت پیش بود که زنگ زدند و وقتی در رو باز کردم ؛ دیدم همین خانم با یه بشقاب پر از کیک و ساندیس و شیرین عسل جلوی دره ! ازم خواست نذریش رو بگیرم . منم تشکر کردم و ظرفش رو بهش برگردوندم ..

کمی گیج شدم . هم به خاطر نذر عجیبش و هم بخاطر نذری دادنش ! حقیقتا هیچ وقت فکر نمی کردم این خانم آدم مذهبی ای باشه و یا باه این کارهااعتقادی داشته باشه

احساس گناه می کنم . حادقل گناهم اینه که  در مورد یک نفر اشتباه فکر کردم

آدم هائیکه دوستشون دارم و از با اونها بودن لذت می برم ؛ چند نفری بیشتر نیستند و دست یافتنی . آدم هائیکه هم که  ازشون بدم میاد خیلی زیاد نیستند و فاصله گرفتن ازشون راحت !

امشب ؛ خیلی اتفاقی ؛  با دونفر ازبهترین دوستانم بودم . شب خوبی بود . چند ساعت قبل ترش هم با یکی دیگه از جانانم صحبت کردم !

میبینی ؟ زندگی می تونه قشنگ باشه …

مدتهاست فهمیدم علت و معلول همه سرگشتگی ها و مشکلاتی که دارم خودمم  و  هیچکدوم از اون چیزهایی که فکر می کردم نیست . دنیا کمی قشنگر شد ؛ ولی مشکل به قوت خودش باقی بود . سفر چند روز گذشته همراه شد با دیدار مجدد با آدمی که براش احترام زیادی قائلم و به نظرش اعتقاد دارم . تاثیر که نه ، اما تونستم از همفکریِ باهاش ، سرمشق هایی بگریم . اما امروز “حامد” مثل همیشه با چند جمله طلایی من رو نجات داد  .  راه رو نشونم داد و تیرگی هایی دنیام رو روشن کرد .

تو این چند ساعت ؛ به قدری آروم شدم که توصیف کردنی نیست .

اسم وبلاگ رو عوض کردم برای نشانه . اما احتمالا باز هم عوض میشه ! سعی می کنم منظقی تر بنویسم !

خوشحالم …

می خوام کوتاه بنویسم .با اینکه اینقدر حرف و مثال درباره این سوال تو ذهنم داره وول می خوره ؛ تصمیم دارم کوتاه بنویسم که کم حوصله ها هم ؛ حوصله کنند و بخوونند !

دوستی در جایی سوالی مطرح کرده بود با این مضمون “ پیشرفت تکنولوژی رو چقدر در بدبختی انسانها سهیم میدونید؟ ” اول خواستم جواب بدم ؛ بسیار زیاد (و اینکار رو کردم) ولی کمی بعد ؛ وقتی کمی جدی تر و عمیق تر به این سوال فکر کردم ؛ یک سوال دیگه تو ذهنم به وجود اومد ” آیا اصلا پیشرفت تکنولوژی ؛ انسان رو بدبخت کرده ؟” که بخوایم براش مقدار تعیین کنیم ؟‌باز هم به جواب مثبت رسیدم !

من برای واژه نوآوری و فناوری ؛ ارزش و مفهوم یکسانی قائلم . هر دو حکایت از چیزی نو دارند که برای کمک به انسان ؛ به دست خود انسان خلق شده است . پس با پیدایش هر فناوری جدیدی ؛ باری از روی دوش انسان برداشته شده و کار مرتبط با اون فناوری یا نوآوری ؛ برای ما راحتتر شده است

حالا ؛ آیا این راحت تر شدن ؛ همیشه هم معنی با بهتر شدن هم می تونه باشه ؟

تا حالا به هدف کسانی که دست به نوآوری و تولید فناوری می زنند ؛ فکر کردید ؟ آیا ادیسون برای خودنمایی برق رو اختراع کرد ؟ گراهام بل برای کاسبی تلفن رو به دنیا معرفی کرد ؟ مخترع وب محض رفع بیکاری این ابداع بی نظیر رو رقم زد ؟ یقینا جواب تمام این سوال ها منفیه . هدف همه این آدم ها و صدها آدم دیگه فقط یک چیز می تونسته باشه “ساختن دنیا و زندگی ای راحت تر برای هم نوعان و البته خودشون” حالا باز هم سوال ؛ آیا به هدفشون رسیدند ؟ در نگاه اول بله !

گراهام بل می خواسته آدم ها با مشقت کمتری با هم در ارتباط باشند که انصافا به بهترین شکل ممکن به هدفش رسیده . زمان برقراری ارتباط شما با دوستتون که اونطرف دنیاست ؛ برابره با زمان دست کردن تو جیبتون و درآوردن موبایلتون ؛ از این هم دل نشین تر ؟

هر نوآوری ای ؛ کارایی خودش رو داره . تلفن برای برقراری ارتباط ؛ اینترنت برای دستیابی به منابع علمی و آموزشی و صد البته برقراری ارتباط ؛ برق برای ایجاد روشنایی و…. یعنی هر کدوم از اینها در جای خود دارن به بهترین شکل ممکن کار خودشون رو انجام می دن و ما مصرف کننده ها هم بدون اینکه بفهمیم ؛ داریم از همه اینها استفاده می کنیم و لذت می بریم . ولی غافلیم از تاثیرات منفی ای که مجموع این فناوری ها روی اصلی ترین معیار های انسانی ما میگذاره.

ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه تمام منابع علمی دنیا رو توی لپتاپمون می تونیم همیشه همراه خودمون داشته باشیم . غافل از اینکه ما ؛ مادربزرگی داریم که ماههاست ندیدیمش .

ما انسان های قرن جدید خوشحالیم از اینکه با یک تماس تلفنی یا راحتتر از اون ؛ یک اس ام اس ؛ از حال و احوال همدیگه مطلع می شیم . غافل از اینکه گاهی چند سال میشه که عمو زاده هامون رو نمی بینیم

ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه می تونیم  با استفاده از مایکروویو پیتزا یا هر غذای مورد علاقه دیگمون رو ظرف ۱۵ دقیقه درست کنیم و بخوریم ، غافل از اینکه سالهاست طعم قرمه سبزی و فسنجان مادربزرگ رو نچشیدیم

ما انسان های قرن جدید ؛ خوشالیم از اینکه تمام منابع خبری و علمی دنیا ؛ با چند کلیک ساده روی صفحه مانیتور ما رژه می رن ؛ غافل از اینکه چند سالیه که پای حکایت تعریف کردن های بابابزرگ ننشستیم

ما انسان های قرن جدید ؛ خوشحالیم از اینکه یک آپارتمان در طبقه ۳۲ یک برج مسکونی داریم ؛ غافل از اینکه سالهاست سری به طبیعت نزدیم و برای دل خوش کنک خودمون ؛ ۱۳ بدر ها رو چند ساعتی دور همیم !

آری برادر ! ما انسان های قرن جدید ؛ غرق شدیم . در تمام آن چیزهایی که فکر می کنیم از ما انسان های متفاوت و به روزی ساخته غرق شدیم . در حالی با وجود این همه خبر گزاری آنلاین و آفلاین ؛ بی خبریم ؛ از یک فامیل دور که حتی اسمش را هم نمی دونیم . بی خبریم از طلوع آفتاب ؛ بی خبریم از رنگ آبی آسمان

من به عنوان یک شهروند که ادای یک زندگی راحت را در می آرم ؛ شاکیم از گراهام بل ؛ شاکیم از ادیسون ؛ شاکیم از همه کسانی که اجداد من رو که حتی اسمشون رو نمی دونم مجبور کرد زندگی ساده و بی آلایششون رو به زرق و برق “برق و تلفن” بفروشند و به جای آن شب نشینی های دوست داشتنی ؛ تلوزیون و رادیو رو “نقال” خونه هاشون کنند .

بدون شک بزرگترین تخریب تکنولوژی ؛ تخریب روابط انسانی ماست

هر سال همین موقع ها ؛ تمام کانال های تلوزیون و رادیو به طرز کودکانه ای سعی در معرفی جبهه و هشت سال جنگ تحمیلی می کنند . تنها چیزی هم که دیدیم ؛ مصاحبه با خانواده و همرزمان شهیدان بوده و بس ! و باز تنها حرفی که از نزدیکان شهدا شنیدیم ؛قداست و پاکی بیش از حد آنها بوده و جمیعا در آخرین سفرشان ؛ از کل خانواده و آشنایان حلالیت طلبیده بودند !

تولد من درست مصادف بوده با آخرین سال جنگ یا حتی یک سال بعدش ! پس هیچ تصویر ذهنی ای نمی توانم از آن شرایط و ادم هایش داشته باشم . پس برای شناختش (اگر بخواهم بشناسم) باید رجوع کنم به برنامه های تلوزیون ؛ فیلم های دفاع مقدس و کتاب . بدبختانه همه اینها (بخوانید اکثریت) سعی بر معرفی غیر واقعی از جبهه دارند و نمی دانم چه اصراری به ساختن محیطی کاملا مذهبی و عرفانی از آن دارند !

کلاهتان را قاضی کنید ؛ تاثیر فیلم اخراجیها (که آنهم نقوصی داشت) در شناساندن جبهه به مردم بیشتر بود یا مصاحبه با خانواده شهدا ؟!

آژانس شیشه ای بیشتر مردم را تحت تاثیر قرار داد یا روایت فتح ؟

موج مرده مردم را متاثر تر کرد یا فیلم های “حاجی ؛ سیدتو کشتند ؟” !

بنده به عنوان یک جوان ایرانی بر خود واجب می دانم ؛ بدانم چرا و با چه هدف و سیاستی دهها هزار هم وطنم در جنگی کاملا نابرابر کشته شدند . ولی باور کنید تا زمانی که قرار باشد نگاهی فرا زمینی به آن آدم ها در فیلم ها و اثار اینچنینی باشد ؛ نه من ؛ بلکه هیچ نسل دومی و سومی ای قرار نیست دلی برای آنها بسوزاند و احیانا همزاد پنداری کند !

این مطلب رو از وبلاگ قبلیم که یک سال قبل نوشتم آوردم اینجا ؛ باشد برای آیندگان !