اگه میخواین بپرسین گودر چیه ؛ باید عرض کنم که بنده هیچ ربطی نداره و می تونید از پدرش ؛ گوگل کمک بگیرید! تنها راهنمایی ای که می تونم و حوصله دارم بکنم اینه که گودرمخفف گوگل ریده !
از نظر من گودر فعال ؛ به گودری می گن که صاحابش توش حداقل مشترک یه خبرگذاری باشه . به نظرم گودر بی خبر ؛ مثل آبگوشت بی گوشته ! شاید تو گوشتش رو نخوری ؛ ولیتا ناشه ؛ آبگوشت هم معنی پیدا نمی کنه . پس این جزء لاینفک هر گودریه . حالا بنا به طبع سیاسی و فرهنگی شما این خبرگذاری می تونه بین رجانیوز تا همین بالاترین خودمون متغیر باشه که تو این مورد ؛ در انتخاب کاملا آزادید !
از اینجا به بعد انتخاب ها تخصصی و سلیقه ای میشن . ولی به طور متوسط و حتی دست پایین ؛ اهل هر فرقه ای توی وب باشید ؛ دست کم ۱۰ سایت پیدامیشه که دوست داشته باشید روزانه مطالبشون رو بخونید.از مینیمال و وبلاگ گرفته ؛ تا جوک و داستان و الخ …
گزینه بعدی هم که روح و بنیان گودره . فلور ها! چند نفر رو دنبال می کنید ؟ چند نفر شما رو ؟ اگر آدم مدنی به طبعی باشید و مایل به خوندن شرهای دیگران ؛ طبق آزمایش ها و تحقیقات بنده ؛ تعدا افراد حاضر در لیست شما نباید از ۲۰ نفر کمتر باشه . حالا بماند که یکی مثل دکتر مجیدی یا موسیو مزیدی ؛ بیش از ۵۰۰۰ نفر رو فالو می کنن و عین اون ۵۰۰۰ نفر هم این حضرات رو !
حالا بیایم رو آمار آیتم ها : طبق تعاریف بالا ؛ شما حداقل ۳۰ منبع برای دریافت مطلب جدید دارید . با فرض اینکه هر منلع روزانه ۵ مطلب جدید به شما بده ؛ رقمی حدود ۱۵۰ مطلب در روز وارد گودر شما خواهد شد . توجه کنید که بنده اولا تعداد خبرگزاری هارو ۱ در نظر گرفتم و اصلا مطالبشون رو تو آمار فوق نیاوردم ؛ دوما خداییش تو همه موارد هم حداقل هارو در نظر گرفتم . خوب ؛ با فرض اینکه برای خوندن هر مطلب به “۲دقیقه” وقت نیاز باشه ؛ ما مجبوریم روزانه چیزی حدود ۳۰۰ دقیقه یا به عبارتی ۶ ساعت وقتمون رو تنها به گودر اختصاص بدیم .
آیا این شدنیه ؟!
شدیدا مایلم نظر دوستان رو بدونم و بفرمایند تا حالا غیر از راه حل mark all as read ؛ جور دیگه ای unread items شون رو ۰ کردن ؟
پ.ن : همینک unread items بنده ؛ ۱۱۵۴۵ مورد ناقابل میباشد !
اولین سالهای آشناییم با اینترنت بود که مثل همه تازه وارد هابه این دنیای زیبا ، یه ID یاهو برای خودم ساختم . مدتها باهاش کار می کردم و اطلاعات نسبتا مهمی درش داشتم . امایه روزبه خودم اومدم و دیدم که یک سالی هست که باهاش کار نکردم و پسوردش رو هم فراموش کردم . تمام راههای ممکن رو هم برای برگردوندن پسوردم امتحان کردم و متاستفانه نتیجه نگرفتم . این شد که مجبور شدم بااولین نشانه خودم در دنیای مجازی خداحافظی کنم ! این رو به عنوان مقدمه ای گفتم که اهمیت پسوردها رو در دنیایمجازی گوشزد کرده باشم . فقطیک لحظه فکر کنید بنا به هر دلیلی تمام پسوردهاتون رو فراموش کنید ! از پسورد ایمیل ها گرفته تا سایت ها و شبکه های اجتماعی و… دنیا روی سرتون خراب نمیشه ؟!
