همیشه نگاه ما به اطراف ؛ شرایط قالب بر ما رو ایجاد می کنه . بارها و بارها این مهم رو تجربه کردم ولی هنوز نتوستم از علم به این موضوع تو زندگیم استفاده کنم .

ازوقتی که فهمیدم ۳ ماه اضافه ؛ چیزیه که تا بیخ تو پاجمه و هیچ راهی برای بیرون آوردنش نیست ؛ کیفیت زندگیم تغییر کرد . این خبر بد و چند خبر بد دیگه که قبل از بعد این جریان بهم رسید ؛ باعث شد کلا رشته افکارم ار دستم خارج بشه . شبها کابوس میدیدم و مدام به چیز هایی فکر می کردم که تو واقعیت ممکن نیست به حقیقت بپیونده …

اما یکی دو روز گذشته ؛ با اینکه شرایط هیچ فرقی نکرده و تقریبا همه چیز به همون مسخرگی گذشتست ؛ کلی اوضاعم بهتر شده . به خودم مسلط شدم و باز هم می تونم فکر کنم …

حالم خوب نیست ؛ خیلی بد هم نه . ناامید نیستم ؛ سرشار از انرژی هم نه . یه جورهایی معلقم . هنوز هم امیدوارم به چیزی که نباید باشم . همه چیز برخلاف چیزهایی که فکر میکردم داره اتفاق می افته . بد پشت سر بد . اول به لجن کشیده شدن جو پادگان ؛ بعد این ۳ ماه وحشتناک ؛ بعد رفتن محسن ، بعد کار مضاعف اجباری … همه شواهد خبر از ۳+۳ ماه خدمت دردناک و سخت و سنگین میدن

از اولین روزهای خدمت ؛ سایه سنگین سه ماه اضافه خدمت سنوات رو روی شونم احساس می کردم . اضافه خدمتی که علتش رو به هر کسی گفتم ؛ اول به بدشانسی من خندید و بعد با قاطعیت امید به بخشیده شدن می داد . این امید دادن ها باعث شد که با غرور تمام ؛ یادم بره که این ۹۰ روز لعنتی هنوز توی دفترچم هست و هنوز حکم به ۲۱ ماه خدمت کردن من برقرار ! گذشت تا رسید به امروز که در اولین روزهای شانزدهمین ماه خدمت ؛ روزهائیکه مدام میگفتم تمام شد و تمام شد ؛ همه افکارم به هم بریزه و همه امید ها به یکباره از بین بره …

بله؛ ۳ ماه به قوت خودش باقیه و منِ درمونده بی تقصیر هنوز ۶ ماه خدمت نکرده دارم …

عجب ..

دیشب از روزهای آرام و خوبی که تو پادگان داشتم گفتم و گفتم چقدر همه چیز داره خوب پیش میره . ولی موقع نوشتن حتی فکرشم نمی کردم فرداش قراره به تلخ ترین روز خدمتم تبدیل بشه …

از صبح که وارد پادگان شدم ؛ بدبیاری و خبرهای ناخوشایند شروع شد . انگار که توی یه حباب معلق باشی و نفهمی بیرون حباب چی میگذره و تو هم خوش خوشانت باشه . حباب ترکید و همه چیز ویروون شد . همه چیز خراب و داغان تر از اون چیزی که حتی تو فکر و تخیل هم بگنجه .. اینکه چی گذشت و چرا گذشت و چقدر از این به بعد ؛ روزها سنگین تر و سخت تر خواهد گذشت ؛ بماند که دوست دارم فکر کنم اصلا مهم نیست . دوست دارم مثل یه آزمون سخت بهش نگاه کنم که باید ازش سربلند بیرون بیام .

مهم ؛ ۴۷ روز آیندست . چهل و هفت روزی که باید بسازم و سر کنم با همه چیزهای سختی که یکباره بهم تحمیل شد ..

*نمی بخشمتون

۱- بعد از تعطیلات طولانی و شیرین نوروزی ؛ ۲ روزی هست که به سختی خودم رو برای بیدار شدن و پادگان رفتن متقاعد می کنم . تو پادگان هم به جز کارهای همیشگی و روتین ؛ کار خاصی برای انجام دادن نیست یا من خیلی دنبالش نیستم . این روزها بیشتر ازهر وقت دیگه ای خدمت کسل کنندست .

۲- تعطیلات ؛ باعث شده روزها دیرتر و سنگین تر بگذره . مثل قدیم نیست که گذر زمان در روز رو نفهمم . دقیقه ها حکم ساعت رو پیدا می کنن .

۳- امروز برای اولین بار ؛ تقویم دستم گرفتم و حساب و کتاب خدمت رو مشخص کردم . ۵۰ روز ؛ ناقابل ! البته این عدد وقتی به دست اومد که ایام تعطیل و مرخصی هام رو از کل روزهای باقیمونده کم کردم .

۴- هنوز نتونستم خودم را با سیستم جدید وقف بدم . اینه که شبها تا ۳و۴ بیدارم و صبح با بدبختی تمام بیدارمیشم . ازاونور هم ظهر وقتی میخوام خونه ؛ شیرین تا ۸ و ۹ میخوابم …